zaterdag 21 mei 2022

Berichten van een montere misantroop

 

Gehoord op NPO 1:

'Kom naar de Betuwe, de bloesem staat in bloei'.
_______________________________________


V.l.n.r.: Lucca, Mary-Anne, nieuwe koffer

Covid en andere kwalen

Het is Mary-Anne na 26 maanden toch nog gelukt om besmet te geraken met het vermaledijde coronavirus. Ondanks de booster, ondanks permanent verstandig voorzichtig gedrag (buitenshuis mondkapje dragen, mijden van druktes etc.) testte zij op 11 april positief. Met relatief milde verschijnselen, waarvan vooral het gebrek aan energie en vermoeidheid lastigheid in het dagelijks opleverde, en mij mantelzorg. Pas op 27 april testte zij weer negatief. Hoewel ik mij zelf niet echt fit voelde (nog steeds niet helemaal, eigenlijk) testte ik die hele periode negatief. Een coroschampschot toch? Toevallig of niet.... in de nacht van 12 op 13 april werd ik voor het eerst bezocht door duizelingen. Toen ik uit bed stapte om mijn nachtplasje te gaan doen begon de wereld serieus te draaien. Waarschijnlijk een gevalletje van positieduizeligheid c.q. draaiduizeligheid (BPPD): losgetrilde oorsteentjes in het binnenoor, zoiets. Die moet ik nog even terug trillen dan. Misschien tijdelijk wat lage bloeddruk. Drinkt Joep wel genoeg? Straks maar een biertje dan. Inmiddels heb ik wat minder last van het verschijnsel, maar het is nog niet weg. Wat nog niet weg is: de hooikoorts. Die begon in maart al de kop op te steken, en houdt nog steeds aan, sterker nog, ik heb er nu nog veel last van. Maar ja, gevoelig voor boompollen èn graspollen...

Biertje met Wibe (was met Geke begin mei een week op bezoek)


Vogelgriep

In Nederland schijnen we er tegen de100 miljoen kippen op na te houden (bron: CBS), in een dichtheid 6x het Europese gemiddelde. Niet zo gek dat de vogelgriep weer de kop opstak in de 'kippenbelt' in de Gelderse Vallei.

Volgens Marianne Koopmans is het  risico voor mens NU laag, maar niet 0. Het vogelgriepvirus is van het zgn. H5-type, potentieel gevaarlijk voor de mens. Tien jaar geleden kwam het alleen in China voor, nu ook volop in onze streken. Naarmate het virus meer circuleert neemt de kans op ook naar de mens overdraagbare mutaties toe. Dat schijnt in China al gebeurd te zijn. De verschijnselen lijken op die van ernstige COVID. Geen plezant vooruitzicht. 

En in Zuid-Afrika zijn alweer enkele nieuwe Covid-varianten ontdekt, nl. twee subvarianten van het omikron. Die schijnen wel iets besmettelijker te zijn, maar niet ziekmakender (bron: Nieuwsuur). Da's dan mazzel. Ook hier geldt dat de kans op het ontstaan van ziekmakender varianten groter wordt naarmate het virus breder en langer rondwaart. Dat dit ons bespaard moge blijven....Maar ja, het leven ziet er inmiddels, zeker in Nederland, weer heel erg uit als pre-corona, overal druk en onbekommerd. Het wachten is volgens de deskundigen op een nieuwe opleving van het virus, in de hoop dat er een beetje tegenop valt te boosteren. En dat die boosters ook bescherming bieden tegen eventuele nieuwe besmettelijker en/of ziekmakender varianten. Hier in Lucca zijn de mondkapjes nog niet uit het straatbeeld verdwenen.

Vijg is ontkiemd in de voet van Linde


Het gemoed

Als het moet, even praten over mijn gemoed, dan heb ik nog wel eens last van een wisselgemoed. Dat past op zich prima bij een 'montere misantroop' (zoals ik mezelf zie): de balans tussen glas halfvol en half leeg constant in beweging. Dipjes en topjes in regelmatige afwisseling, en er tussendoor 'gewoon' halfvol-half leeg (dat glas dus). Weinig aan de hand met die balans, normaal gesproken. De eerste maanden van het jaar kregen de wegzakkers echter de overhand. Mijn haren schoten nogal eens droef te moede.  
Meerdere  neerdrukkende zaken volgden elkaar in rap tempo op. Nogal wat (ernstig) zieken en overledenen onder vrienden, goeie ex-collega's, en in de muzieksector, generatiegenoten door de bank. Vlaming Arno zong het al: 'Tout le monde va mourir'. Hijzelf onlangs ook. Net als vakgenoten Gary Brooker, Mark Lanagan, Jan Rot en Henny Vrienten ('.. maar zeg u, u, u!). En ex-wereldkampioen wielrennen Harm Ottenbros natuurlijk, in 1969 vergiswereldkampioen bij de profs.

Vergis-wereldkampioen 1969 te Zolder (te veel stront tussen favorieten Eddy Mercks en Rik van Looy

Nou ja, beetje confronterend toch, mede mijn eigen geleidelijke fysieke aftakeling en lichte ongemakken en blessures in aanmerking genomen. 

Foto Stephan Vanfleteren
ARNO Hintjes

Daarbovenop kwam het gewoel in de wereld, de oorlog momenteel voorop. Zoals vriend Bert opmerkte: 'De oorlog werpt een schaduw die je boos en leeg tegelijk maakt.' Wel goed dan dat Mc Donalds vertrekt uit Rusland: hun 850 filialen gaan in de verkoop, dat zal ze leren!! 
Door dat alles had ik de eerste vier maanden last van gebrekkige goesting & grinta als het om het fietsen ging. Ik heb dan ook heel wat kilometertjes minder afgetrappeld dan in eerdere jaren hier. Nu in mei, de mooiste maand, gaat het weer veel beter.

Ook in Lucca heerst de droogte: het water in de Serchio staat erg laag.

Een ander, en ook wel echt een nogal groot 'dingetje' betreft het klimaat. Wel fijn, dat mooie weer in Nederland en de productie van de zonnepanelen op ons dak, maar in India zijn er superhittegolven en in Oost-Afrika zorgt de grote droogte voor alweer een kolossale hongersnood. Ook bij ons in Nederland komen de droogtes vaker, en duren ze langer. Als zelfs de Zeeuwse akkers gaan stuiven....
In West-Europa hernamen de mensen post corona hun oude leven, gesymboliseerd door de overvolle Schiphollen. Doet me denken aan de 'Wet van Behoud van Ellende', uitgevonden door de 'Nederlandse Darwin' Chris van Leeuwen, mede grondlegger van het moderne natuurbeheer: 'Als je het ene doet, kan dat wel eens ten koste gaan van het andere'. Cruijjff had het kunnen zeggen.
Citaat van zijn collega Piet Schroevers, ecofilosoof/holist: 'Een economie die niet wortelt in de kansen die de natuur ons biedt, is gedoemd te verdwijnen' (bron: De Natuur als randvoorwaarde, 1984). Ik heb niet doorgeleerd in de economie, maar het lijkt me verstandig als de vaart der volkeren een halt wordt toegeroepen. Het lukt me niet om op dit punt erg gerust te zijn.

Het gaat er (echter) om, een zonnige kijk op de dingen te houden, vandaag de dag.”, zoals een der bovenbazen (oliekeizer A.W. Steinhacker),  uit het verhaal Heer Bommel en de zonnige kijk terecht opmerkt. Daar probeer ik zo veel mogelijk gevolg aan te geven, en dat lukt al weer aardig.


Relaxen met de baas in het park


Prettige zaken voor het gemoed

In de eerste plaats natuurlijk deze wetenschap: 
'Eenvoudige[3] lieden gaan ook in slechte tijden rustig slapen in de wetenschap dat hoogstaande figuren over hen waken.' (marten Toonder). -  Ik adviseer: blijf wakker! (mede onder verwijzing naar de zoveelste Rutte-blunder)


In het park (april)


Daar is op de keper beschouwd heel veel van. In de maanden april en mei is er ook het nodige om van te genieten. Mei is wel een heel mooie maand, langere namiddagen op het terras van Bar Martini, en in de avondschemering horen we vanuit ons huis geregeld de zang van de dwergooruil, voor mij als uiloloog bijzonder, want in Nederland hoor je hem eigenlijk nooit (al schijnt er nu in Lelysyad een exemplaar in de bosjes te baltsen en te zingen). Om maar wat te  noemen. En ja, de wilde kat is teruggekeerd in Regionaal Natuurpark Alpi Apuane, net boven Lucca. Vinnik ook leuk. 


Lucca tegen Mina: 'Verrek, waar zijn die hagedissen nu gebleven? Net zaten zer nog'... De Hop wilde er ook wel eens het fijne van weten.

Eerder al genoemd, samen met hondje Lucca hebben we het fijn hier. Dagelijks doen we div. wandelingen, de late middagwandeling eindigt altijd bij Bar Martini van Giulia. Daar treffen we mensen uit ons kwartier, Italianen en andere hier min of meer permanent wonende nationaliteiten van her en der, waaronder onze Vlaamse vrienden Kristel en Jan. Gezellig! In april en mei waren er ook vrienden uit Nederland over voor een kort verblijf. Heel fijne dagen met Ineke, Geke en Wibe, en met Anna en Wouter, in volgordevan aankomst. Uiteraard met hun lekker gegeten bij onze favorieten, zoals daar zijn Gigliola (waar vriend fietser Florenc werkt), La Norma van chef Carlo en uiteraard bij onze numero uno, Tambellini


Met Ineke bij La Norma


Met Wibe en Geke bij Pizzeria Mara Meo


..... en bij La Norma

Met Wout en Anna in de tuin van Ristorante Tambellini

Ook met onze vrienden van hier hebben we al vaker vork en mes gekruist, niet te vergeten het glas geheven.  Cristina, vrouw van Paladino (fietswinkel Chronò) wordt hierbij verheven tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau!!! Wegens het bij herhaling lekker koken voor ons. 

Lunch bij Giuly

Dat gaat evenzeer op voor barista Giulia van Bar Martini, die ons inmiddels al heel wat lekkere lunches heeft bereid.

                                                 

Zo, genoeg geluld, en gesmuld.... Tijd om te gaan fietsen, de calorieën dienen te worden verbrand. 

Fietsen

Over het geheel genomen is dat fietsen en dat verbranden nog te weinig gebeurd. De beenspieren werken niet alte best mee. Het lijkt wel alsof die beenspieren zeggen: 'me rug op!' na 25 jaar hockey, 25 jaar voetbal, al dat bergwandelen, en ja, inmiddels ook 40 jaar fietsen/wielrennen, onder meer over alle hoge cols in Frankrijk, Italië, Zwitserland en (deels) Oostenrijk. De conditie is eigen prima, het is de kracht die achteruit kachelt. Dat was ook het resultaat van mijn laatste SMA-test, vorig jaar.
Er moet op het punt van calo's verbranden nog wel een tandje bij, De daily intake aan calorieën moet naar beneden, naar de Aanvaardbare Dagelijkse Inname (ADI). Voor een betere balans. Een tandje eraf blijkt in de praktijk tòch tegen te vallen. Tsja, Italië, hè?



Op het terras bij Giulia

Niettemin heb ik inmiddels toch weer diverse aantrekkelijke ritjes gereden, ofwel alleen ofwel en in toenemende mate ook in groepjes. Mede dankzij het feit dat buitenlandse fietsers de weg naar Lucca ook weer een beetje weten te vinden na 2 jaren stand-still. Ik pik er maar eentje uit, een mooie rondrit over Montecarlo met zo'n internationaal samengestelde groep (It, B, Can, Sc, Nld), zie de foto hieronder.


Stop te Montecarlo

Nog een paar dan:

Heuvelen onder geurende Cipressen met Stuart en Cristiana was een fijn ritje.


 Ook leuk: Fietsen en Cultuur
         Eerste aflevering van Cicloclassica Puccini

                                         Met de Meschi's naar Pisa

Ondanks de wegversperringswegvalweg ook de Piccolo Mortirolo nog maar eens aan het palmares toegevoegd. Stuk van de weg was naar beneden geschoven, maar je kon er langs.


Halverwege de Piccolo Mortirolo, eindje verder een flink stuk van de weg de diepte in gevallen


Het mooiste wielermoment van de laatste tijd was de historische overwinning van Biniam Grmay in de 10e etappe van de Giro d' Italia, want de eerste zwarte Afrikaan ooit die een etappe wint in een grote ronde. Hij legde onze eigen Matje er net aan op in een machtige sprint lichtjes omhoog. Bij het ontkurken van de fles bubbeltjeswijn op het podium demarreerde de kurk met hoge snelheid, recht in zijn linkeroog. Tweemaal op één dag raak schieten, het is weinigen gegeven.


Lucca 2022

We blijven nog tot in de derde week van juni in Lucca, de 20e zijn we weer in Utrecht. Een pre-balans opmaken kan al wel. Bij onze alweer 11e periode kunnen we vaststellen dat we hier zeer vertrouwd zijn geraakt, zeg: aardig ingeburgerd, voorzover je daar van kan spreken. Een Italiaan word je nooit; ik ben tevreden met de kwalificatie 'semi-Lucchese'. 

De verrassing van de eerste jaren heeft natuurlijk plaats gemaakt voor het (tamelijk) gewone. Al verandert er zeker het een en ander in Lucca. Neem de komst van een vestiging van Ali Baba- streetfood op de plek waar tot voor kort een buurtwasserette zat. Breder: steeds meer winkels/gelegenheden waarmee men denkt de (massa)toerist te bedienen. Op de drukke rondweg om de oude stad, daarvan gescheiden door een brede grasvlakte (de spalti), en waar het gehalte aan ongezonde stoffen altijd veel te hoog is, evenals de snelheid van de auto's, zijn inmiddels bij alle voorheen met stoplichten uitgeruste kruispunten met de wegen uit de oude stad mooi aangeklede rotondes verrezen, verkeerstechnisch een hele verbetering, en ook veel mooier. Mmm, te lange zin eigenlijk. Dat krijg je met die bijzinnen.

            Jaarringen: in de loop van enkele decennia opgehoopte duivenpoep

Elders is er daarentegen nog veel leegstand, en dus verval. Een mooi voorbeeld is te zien aan het begin van de Via del Fosso,daar waar het water van buiten met veel geklater de oude stad binnenstroomt. Daar staat de ruïne van een voormalige papierfabriek. Aan de opgestapelde duivenpoep te zien zijn de activiteiten daar al héééél lang geleden tot een eind gekomen. Er waren enkele jaren geleden ideeën over het stichten van een hotel in deze bouwval. Maar ja, tussen droom en daad..... Mazzeltje voor de vele duiven: deze licht dangereuze fauna-elementen hebben in deze bouwval een mooi hotel gevonden. 

Ons onderkomen

                              We kijken in de r. van Borgo Gianotti waar we nu wonen

Het was erg jammer dat we niet in ons gerenoveerde appartement in de Via Michele Rosi terecht konden, wegens allerlei bouw- en leveringsproblemen. Voor tijdelijk kregen we een ander onderkomen in de drukke Via Fillungo, de centrale winkelstraat alwaar men zich slechts slenterend met hele kleine minipasjes voortbeweegt, ook de jongelui. Zoals signora R.V. ooit opmerkte: 'het slenteren is hier uitgevonden'; best irritant als je je in een wat normaler tempo wenst voort te bewegen. Al helemaal irritant nu de toeristen zich in die optocht mengen. Menig toerist kijkt niet waar ie loopt, maar loopt waar ie kijkt. De Via Fillungo, een straat om zo veel mogelijk te mijden (tenzij je een mooi overhemdje o.i.d. zoekt). 
Aan de andere kant zien we een voor Lucca vrij nieuw verschijnsel. Veel te snelle verkeersdeelnemers in het voetgangersgebiedafgeknepen, electrische stepjes en het door een crimineel verdienmode voortgedreven het etenthuisbezorggilde. Een gevolg van de toenemende gemakszakkerij, net als in NLD.

Citaat VK 20-5: Maar de welvarende Nederlander wil nu dat alle producten op maat naar hem toe worden gebracht: kleding, schoeisel en levensmiddelen. Liefst binnen tien minuten via flitsbezorging. De supermarkt zal in de toekomst even leeg worden als de kerk.

Begin februari werd duidelijk dat een terugverhuizing naar de Via Michele Rosi er deze periode niet meer van zou komen. We zijn verkast naar een t.o.v. de Via Fillungo prettiger gelegen en lichter appartement (met lift) net een paar honderd meter buiten de Muren. Met een klein dakterras. Daar zitten we onze tijd met plezier uit. 
 
Zit-/tv-/Blogtik-kamer

Het goede nieuws is dat we de volgende periode Lucca alweer hebben vastgelegd: vanaf 1 december a.s. gaan we d.v. alsnog naar ons vertrouwde appartement waar momenteel alleen nog wat afwerkdingetjes moeten gebeuren. In tegenstelling tot de meeste verhuur is de inrichting niet met zo goedkoop mogelijk IKEA-spul, maar van designkwaliteit.

Zie het peertje, daar komt nog een fatsoenlijke verlichting



Terras met uitzicht op Monte Serra en tuinencomplex



Fietsen langs Avane


Na het fietsen vaak een tukkie ('nana') met Lucca


Deze linde zegt: `Non mollo mai!` (Ik geeft het nooit op)

De Jasmijntjes
______________



vrijdag 1 april 2022

Mixed feelings all over

Ook klimaatverandering bedreigt de wereldvrede

_______________________________________


Informatiebord over de natuur in en rond rivier de Serchio



30 maart - 1-april

Hij staat laag, de Serchio


Het weer, hier en daar

Dat kan me nog wat worden, zondag in de Ronde van Vlaanderen. Het ziet er  naar uit dat het echt astrant Ronde van Vlaanderen-weer gaat worden.  Staat ons dus een heroïsche aflevering van de monumentale klassieker te wachten? Ik zet de stoel alvast maar klaar. Zeker nu ook ons Mathieu zich vandaag weer van zijn beste kant heeft laten zien. Wie hoopt er niet op een beklijvend duel tussen hem en Wout (update 31-1: Wout doet zeer ws. niet mee wegens ziekte). Kou, nattigheid, modder...., deze kanjers weten wel daarmee om te gaan, de Bartali en Coppi van deze tijd. Hoewel, ik heb bij de helden van nu nog geen contrast van het soort 'behoudend (katholiek) en vrijgevochten (socialist)' zoals destijds bij de Italianen kunnen ontdekken.


Ons huis in Utrecht (1 april ochtend, foto: Roel Drost)

Voor Nederland werd in het weekend flinke sneeuwval verwacht. Die is inmiddels gevallen (update 1 april). Of die sneeuw ook Vlaanderen gaat bereiken is ongewis, maar koud gaat het zondag zeker worden, met nog buien wellicht, Mooi lullig in ieder geval voor al diegenen die zich het schompus hebben getraind om zaterdag in de toerversie van de Ronde te kunnen vlammen. Zoals vriend Eddy. Als het zaterdag door kan gaan zullen de vrouwen van de meisjes, de mannen van de jongens worden gescheiden. Hetgeen uiteraard ook voor zondag geldt. Deed Bobbie Traksel nog maar mee.....

Hier is het vandaag (de 30e) dan eindelijk gaan regenen, na honderd dagen zonder één drup. Dat is zowel in de stad als in het buitengebied goed te zien. Zo is een groot deel van de beddingen van de rivier de Serchio drooggevallen, een drooglegging die ik voor me zelf nog niet heb kunnen realiseren. En tijdens mijn fietstochtjes van de laatste weken (deels over 'sterrata', onverhard) was het vaak stof happen geblazen, zo droog was het ook in berm en beemd. Ook voor de komende dagen wordt nog aardiug wat nattigheid verwacht. Dat is om meer redenen maar goed ook, bv. ook om de 'geoliede' wegen weer wat veilger berijdbaar te maken met het fietsje.



In de begroeiing links en rechts laten de Cetti's zangers zich ruimschootys horen


Zware luchten boven Lucca

Het regent hier sinds woensdag pijpenstelen. Vanaf ongeveer derde kerstdag is het hier eigenlijk voortdurend alleen maar fraai weer geweest, zij het in eerste instantie met name 's ochtends en 's avonds nog aan de frisse kant. Een beetje zoals het de laatste paar weken in Nederland was. Tot gisteren dan dus. We gingen maar weer eens lekker lunchen in Bar Martini, onze vaste ontmoetingsplek in 'het' wijk. Uitbaatster Giuly en haar man Luca aten gezellig mee, zij behoren al wat jaartjes tot onze beste vrienden hier. Het was weer heerlijk, zoals te doen gebruikelijk. De avond ervoor heeft zij na een lange werkdag nog de energie gevonden om het een en ander klaar te maken.

Via Borgo Gianotti, buiten de Muren, aan de noordkant van het centrum

Inmiddels zitten we alweer zo'n maand in ons nieuwe appartement in Borgo Gianotti, net buiten de Muren, en gelegen aan een drukke invals(kassei)weg, inderdaad, 
de Via Borgo Gianotti.  Als je uit de richting Camaiore komt rijden en de brug over de Serchio bent gepasseerd, is dit de weg waarlangs je Lucca vanuit het noordwesten komt binnen rijden. Op bovenstaande foto zie je dat het niet om een soort autostrada gaat. Sterker, het is een straat met vele winkels. Jammer van al die geparkeerde auto's, en uiteraard van de verkeersdrukte. Het wachten is op de bouw van een nieuwe brug om het grootste deel van het inkomende verkeer af te kunnen leiden. Passend in het beeld dat menigeen heeft over Italië: daar wordt al meer dan 30 jaar over gepalaverd. Eenmaal zonder inkomend regionaal verkeer zou de straat via een herinrichting een enorme opkont kunnen krijgen, met minder geparkeerde auto's en meer ruimte voor de voetganger en rolstoelgebondenen bv. Want zeker voor die laatste categorie is het hier geen doen.

Desalniettemin zitten we hier prima. Ons appartement ligt net om de hoek aan de Via Augusto Passaglia, genoemd naar een andere beroemde Lucca-zoon, de maker van o.a. het hoofdportaal van de kathedraal van Florence. Van het verkeer op de invalsweg hebben we eigenlijk weinig last, we slapen prima, net als hondje Lucca.



We hebben hier in de V. Augusto Passaglia heel goede buren, de wijnfirma Rugani. Het winkelaanbod in de Via Borgo Gianotti is ruim en veelzijdig,, van viswinkel tot schoenenwinkel en nagelstudio, Eigenlijk alles van node bij de hand in prettig kleine winkels. En het echte centrum ligt op een boogscheut: op 300m ligt de Porta Santa Maria. Maar nee, een voetgangersparadijs is het zeker niet. Scheelt weer in de rolkoffers, dat wel.

Genoeglijke zaken 


We komen de dagen nog altijd prettig door. Zonder moeite. Uit eten hebben we al regelmatig gedaan, van bescheiden tot iets luxer. Soms op lunch in Bar Martini, vaak bij een van onze favo-restaurants, ook met vrienden (o.a. onlangs ter viering van M-A's 73e verjaardag (jaja....). Kortom, de inwendige mens wordt bij tijd en wijle voldoende gekieteld en gepamperd. 

Wandelen met hondje Lucca is ook geweldig om te doen. Het is vooral genieten van haar parkoerskennis en interacties met andere honden. Wat dat betreft vormt de middagsessie wel een hoogtepunt. M-A gaat dan naar de spalti (de graslanden net buiten de Muren) voor de vaste afspraak met andere hondjes en hun baasjes.

 (foto: Ric)

Ze weten allemaal waar de snoepjes zitten...


Na de lunchttime-walk, c.q. na mijn fietsritje doet Lucca graag een tukkie met de Grote Baas 

Fietsen

Tirreno-Adriatico



Passage San Giuliano Terme 2e etappe Tirreno-Adriatico

Zoals elk jaar heb ik ook dit jaar ter stimulatio der grinta weer wat authentieke wielersfeer opgesnoven tijdens de eerste 2 dagen van de Tirreno-Adriatico. Een bezoek aan de tijdrit op de eerste dag in Lidi di Camaiore vind ik altijd het mooist: beetje koers kijken, bij de bussen langs, de renners zien in- en uitrijden, materiaal bekijken, ik hoef niet meer naar de Bike Motion beurs voor de mooiste spulletjes te kunnen zien...
Zie ook bovenstaande foto. Voor deze flitspassage ben ik samen met Stuart naar San Giuliano Terme gefietst. Voor diegenen die niet weten waar je je dan aan overgeeft: eerst even koffie drinken, dan snel langs het parkoers gaan staan. Waar voorlopig geen drol gebeurt. Toch stijgt de spanning, want ja, het Moment komt toch per tel een stukje dichterbij. Aha, daar is de eerste motorbegeleider, even later gevolgd door enkele vooruit gereden ploegauto's (snel kijken of je daar misschien een bekend iemand ontwaart). Weer een hele tijd niks. Dan weer een paar motoren (fotograaf achterop, waar gaat dat heen?) en auto's en weer een tijd niks. Het gat met de volgende 'gebeurtenis' wordt kleiner, daar zijn de eerste politiemotoren, de spanning begint nu echt toe te nemen. 

We zijn nu zeker drie kwartier verder. Nog even, nu begint het serieus te worden: meer motoren, met vlaggetjes en fluitjes, een luidsprekerwagen. Die kondigt een kopgroep van 5 aan met voorsprong van 41/2 minuut. Dat is ook ongeveer de tijd dat we nog moeten wachten op de auto met het bordje 'Inizio Gara'. Nu gaat het gebeuren! En ja hoor, daar komen de heren renners, ik herken alleen Gavazzi. Hun voorsprong blijkt gegroeid tot precies 5 minuten als het verder voltallige peloton in fila indiana voorbijstuift. Flits-flits, en het is weer voorbij, inclusief de ploegleidersauto's. De auto met het bord 'fine gara' de laatste. Dat was het dan, we fietsen tevreden terug naar Lucca. Ik had in dezelfde tijd ook enkele hoofdstukken uit mijn boek kunnen lezen, natuurlijk. Ja, mensen, soms dienen er pijnlijke keuzes te worden gemaakt in het leven...

Bini wint Gent-Wevelgem


Groots onthaal in Asmara, Eritrea

Het was een historische overwinning van Eritreeër Biniam Girmay in Gent-Wevelgem jl. zondag. De eerste Afrikaanse zege in een klassieker van het hoogste niveau. Leuk dat ie Daniel Teklehaymanot als zijn belangrijkste inspirator noemde (naast Marco Pantani). Daniel stond tijdens de tourstart in Utrecht 2015 op het podium wegens het winnen van de bergtrui in de Ronde van Zwitserland, kort tevoren. Hij woonde een aantal jaren in Lucca. Ik kwam hem vaak tegen, onderweg of in de fietswinkel Chronò van Paladino.

Tourstart Utrecht (ploegvoorstelling3 juli 2015)

Net als Teklehaymanot zijn inmiddels alle profrenners die hier woonden vertrokken naar andere oorden (meestal Girona, Monaco) of gestopt met fietsen (zoals onze ex-buurman Sebastian Lander). Dat is wel jammer, want hun aanwezigheid bepaalde mede de Lucchese fietssfeer waarvoor ik destijds bij onze keuze voor een prettige verblijfplaats ben gevallen.

Zelf fietsen


Vanwege het slechte weer staat het zelf fietsen even on hold. Dit weekend zijn er hier enkele evenementen, zoals de Verde Mura, een jaarlijkse driedaagse markt voor tuin en het overigens gezonde leven. Dat wordt een taaie aflevering voor de standhouders.

Inmiddels ben ik fietsend weer een beetje op stoom geraakt. Ik herstelde nogal traag van mijn fysieke inzinking in december/januari, en heb mede daarom nog steeds geen honderdje op mijn palmares voor dit jaar, maar al wel aardig wat hoogtemeters. Overigens moeten Monte Serra, Pizzorne en Cipollaio ook nog voor het eerst worden bedwongen. Ik ben er dit jaar laat mee, maar dat komt nog wel.

 
Met Paladino Meschi, Jan Wijnants klaar voor een mooi ritje Matraia

Favoriet blijven de heuvels aan de brede noordkant van Lucca. Aldaar heb ik al menig kilometer onder de wielen door laten gaan, bv. Matraia, een rit naar Fiano, Pescaglia en over Fondagno en Valdottavo weer naar Lucca.


Vlak na passage van het gehucht Fondagno, afzink naar Fondagno

Ook de klim naar Gombitelli, en dan verder over bv. Passo Lucese zit in mijn favotop10. Over die klim heb ik al enkele keren eerder bericht. Wel even afgstapt voor een fotootje:


Zicht op Gombitelli


 Sleutelbloemenberm


Dalen via haarspelden door het bos na Passo Lucese

Andere jaren fietste ik heel veel met buitenlanders uit alle windstreken die voor een korte periode naar Lucca kwamen voor een korte fietsvakantie. Helaas ontbreken die nu vooralsnog. Gelukkig zijn er nog enkele residents, zoals Stuart en natuurlijk de Italianen (met bijzondere vermelding van Paladino, Cristina, Bruno en Cristiana), al botert het onder die Italianen onderling wat minder, of het verschil in ambitieniveau is te groot geworden. Velen van de oude bekenden hebben bovendien een voorkeur voor gravelrijden of mtb-en. In ieder geval deze winterperiode. Al bij al rijd ik toch nog best regelmatig groepsgewijs en net wat vaker alleen dan gebruikelijk. Maar dat is ook leuk, en soms uit trainingsoogpunt ook slimmer.


Hier met Cristiana, Steve en Stuart


Uitzicht op de Tirreno

Er ligt een mooie toekomst achter ons

Het is al van 1976 geleden dat ik voor het eerst nijlpaarden in het wild zag. Dat was tijdens ons bezoek aan Rob en Tineke in Jimma, Ethiopië. We bleven 4 maanden, en die periode was in vele opzichten indrukwekkend, voor de rest van ons leven. Op zondag gingen we graag een rondje rijden om vogels te spotten, soms togen we naar de zgn. hippopool. Daar zaten ze dan, de nijlpaarden. De Chinezen wisten die plek ook te waarderen. Ze hadden er veel plezier in die nijlpaarden met stenen te bekogelen. Totdat zo'n nijlpaard er de sokken in zette, en achter ze aan kwam. Dan maakten die Chinezen zich gierend van het lachen uit de voeten. Het was ook mijn eerste kennismaking met Chinezen in het wild. En de eerste deuk in het idee dat alle mensen zouden deugen.


Ik ben een mazzelpik.Terugkijkend ben ik op een goed moment geboren, in 1949. Zo'n beetje het beste jaar ooit: de ergste oorlogsellende een beetje voorbij en een mooie toekomst voor ons. Wederopbouwkind, dat daarna de wind voornamelijk mee heeft gehad. In mijn eerste jaren was er nog gebrek aan alles, voor joepke was de suiker nog op de bon (hoe erg is dat?). Het was wel koud in huis, vooral op de slaapkamer. Mijn vader moest in de jaren '50 flink bijbeunen om het  gezin draaiende te houden. Een half ei op vrijdag i.p.v. een klein stukje vlees (katholiek en tamelijk arm tegelijk, we zouden 'later' zeker voor dit afzien worden beloond), op zaterdag in de bijkeuken de grote wasbeurt in de grote teil (als oudste mocht ik het eerst), etc.  We leefden destijds in betrekkelijke armoede. Maar het leven werd aldoor beter. Tot aan 1972 (Rapport Club van Rome, Grenzen aan de Groei) waren er geen grenzen aan de economische groei, noch aan de beschikbaarheid van grondstoffenen. Ook na dat alarmerende rapport stopte de economische groei niet, en we kregen het allemaal door de bank genomen nog veel beter. 

Weliswaar was er nog de oliecrisis in 1973. Ik hoor het Joop de Uyl nog zeggen: 'Het wordt nooit meer zo als vroeger'. Hij had net iedere arbeider een eigen auto bezorgd, en tioen werd het autoloze zondag. Het advies was verder: gordijnen 's avonds dicht, kachel lager, trui aan, korter douchen. Toen het probleem ( de oliecrisis) uit de wereld was geholpen ging de groei gewoon door, en inmiddels zijn we allemaal heel erg verwend geraakt.
In 1976, in Ethiopië, leefde ik voor het eerst een tijdje in een andere omgeving waar het leven niet vanzelf mooi was, eerder het tegendeel. Oorlog en hongersnoden. En het is ginder nog steeds ellende troef, oorlog en dreigende hongersnood. Tekorten aan alles, ook medicijnen. Onze 'zoon' Muluye bericht er over vanuit Lalibela, de beroemde kerkenstad. 


We hebben zijn opleiding (t/m universiteit) gesteund, maar hij is tegen ernstig nierfalen aangelopen, met uiteindelijk een niertransplantatie in India. Muluye begon een mooi reisbureau, maar de recente oorlog maakte een einde aan zijn werk, geen toeristen meer. Er zijn daar, en niet alleen daar tallozen wier perspectief op een beter leven uit handen is geslagen. Intussen blijft hij ziek, we steunen hem nu bij de aanschaf van de medicijnen die hij nodig heeft. 
Het gaat wat betreft Muluye om een om een persoonlijke crisis, eentje waar we als individu wat aan kunnen doen. Met de grote crises van deze tijd is het minder makkelijk.om in persoon iets te doen aan de oorzaak of de oplossing (zoals Frank Heijnen onlangs in de Volkskrant schreef).

Oorlog in de Oekraïne en de Klimaatcrisis

Dit lazen we in de Volkskrant van 10 maart jl.:
Zelfs een vastberaden Europese Unie kan echter niet voorkomen dat het op korte termijn voor veel Nederlanders zorgelijke financiële tijden worden. Een belangrijk deel van de boodschap van de regering zal ook moeten zijn dat de tering nu even naar de nering moet worden gezet, zoals het kabinet-Den Uyl destijds verkondigde: gordijnen dicht, kachel lager, trui aan, korter douchen. Dat kan wezenlijk schelen en het kabinet zou dat wat meer mogen benadrukken. 

Het gaat hier om de waarschijnlijke gevolgen die naweeën van de oorlog in de Oekraïne. De inflatie is nu al 12%. Een nieuwe koude oorlog lijkt in het verschiet. Nou ja, het allemaal maar een beetje erg ellendig,.momenteel. Hoeveel rampspoed kan je aan, in de wetenschap dat het moeilijk is iets aan oorzaak en oplossing te doen.
Maar natuurlijk kan er wel wat.
Voor de korte termijn is het uiteraard van belang de ergste materiële pijn bij de meest getroffen groepen te verzachten. Verreweg de meesten van ons kunnen echter makkelijk een onsje minder welvaart verdragen. En de rijkeren kunnen wat meer belasting betalen zeker overleven. 
Maar op de iets langere termijn heeft de klimaatcrisis een veel grotere impact. Al kunnen veel mensen zich daar weinig bij voorstellen hoe dat hen kan raken. Het is natuurlijk fijn dat onze zonnepanelen in maart veel energie hebben opgewekt, maar een goed teken is het eigenlijk niet.
Ook de klimaatverandering bedreigt de wereldvrede. Probeer je voor te stellen wat er gebeurt als de droogte in bv. Afrika het leven daar onmogelijk maakt. Door honger gedreven massa's op drift? Of als er nog wat ijsschotsen los raken van het poolijs en in zee storten. De zee 5 meter hoger zou dan kunnen. Alle inwoners van westelijk Nederland naar de Utrechtse Heuvelrug  en verder oostwaarts? Dat wordt sowieso dringen. Het is wel duidelijk: als we onvoldoende maatregelen weten te nemen tegen de opwarming dan wordt het knokken. Misschien overdreven, maar je zou het hamsteren op de eerste berichten van mogelijke schaarste als een opmaat voor dat geknok kunnen zien. We zijn nog altijd in de positie om er voor te zorgen dat het zover niet komt. Ook persoonlijk, al komt het vooral aan op, laten we zeggen, 'veranderingen van structuren'. Die gedachten hielden ook schrijver Paustovsky, wiens Verzamelde Werken ik nu met heel veel plezier aan het lezen ben (heel veel Oekraïne) begin vorige eeuw kennelijk al bezig. Konstantin Paustovski overleed op 14 juli 1968. In een la van het bureau van de schrijver werd een notitie gevonden, een soort literair testament. Er stond: 'Wij hebben gewoond op deze aarde, geef haar niet uit handen aan verwoesters, laag volk en leeghoofden.' Daar kan ik mij heel goed in vinden. 



Nou ja, en als het dan niet lukt de temperatuurstijging beneden de 2 graden te houden gaat het leven op aarde ook gewoon door, waarschijnlijk wel zonder ons zoals wij ons nu kennen:) . In het Eemien (circa 128.000 tot 116.000 jaar geleden), de warme periode voorafgaand aan de laatste ijstijd, lag de temperatuur op aarde rond de 2 graden hoger, en stond de zee een meter of 5 hoger. Toen liepen er hier nijlpaarden rond! Wie weet keren die dan terug. Dat zal met hun wandeltempo van circa 40 km per uur wel een tijdje duren. En, nu het nog kan, moeten er wel nog enkele robuuste ecologische verbindingszones voor die verplaatsingen worden aangelegd. Een zinvolle bijdrage aan de toelomst van de aarde. 

Best een leuk idee eigenlijk: nijlpaarden in de Ankeveense plassen of dobberend in de IJsel. Die zullen het daar naar hun zin hebben. Als er ten minste geen Chinezen in de buurt zijn.

___________


Zicht op Lucca vanuit Monte San Quirico