Het CDA is nu de grootste partij, maar heet nu BBB

Let maar eens op: 

gristelijken gebruiken heel vaak het woordje 'ook'.

Avondrood in Lucca

____________

"Geluk is een uitzicht op een weg zonder beer. Wijsheid het besef dat die beer vermoedelijk vlak om de hoek zijn klauwen aan het bijvijlen is. De kunst is om naar de weg te blijven kijken, zonder te speuren naar de beer" (Sander Donkers in de Volkskrant d.d. 30-1)

Hoofdstukjes:

• Lente
• Meer nieuws uit de natuur
• Caroline en de BBB
• Fietsen 
• Dagelijkse doensels (slechts een beetje)

Deurklopper

_______________________________________________________________

LENTE

Heerlijk, de lente is eindelijk uitgebroken! Beetje raar, niet iedereen wordt er door opgemonterd. Zo is de lente in de ogen van oud-leraar Duits Otto den Beste een obsceen jaargetijde. Hij windt zich enorm op over al die bloemen die maar schaamteloos open gaan zodat je in die kelken kan kijken, en die vieze meeldraden en stampers open en bloot ziet hangen. Driewerf bah!

Lente in de Corso Garibaldi

De vogels hier zijn ook in lentestemming geschoten. Elke avond tonen meneer en mevrouw steenuil zich in woord en gebaar op een der daken tegenover ons appartement, goed zichtbaar vanaf ons terras (op driehoog). Verder worden we dagelijks onthaald op fraai vertoon van zangkunst, ten gehore gebracht door een breed palet aan ornitho-toonkunstenaars. Zij doen vooral van zich horen als ik des ochtends de eerste uitlaat van hondje Lucca doe. Wij noteren onder meer de groene specht, zwartkop, putter, groenling, boomkruiper, eurokanarie, de hop (sinds enkele dagen terug van weg geweest), gekraagde roodstaart en zwarte roodstaart. We verwachten fra poco de terugkeer van de huiszwaluw, de gierzwaluw en de dwergooruil. Om naar uit te zien. (UPDATE: vandaag, zaterdagochtend 1-4, zijn de huiszwaluwen terug in onze straat)

Wat is leven voor al die gevleugelde vrienden? In ieder geval nogal kort. Wat stelt dat leven dan helemaal voor? Neem nou zo'n zwarte roodstaart. Tijdens het hoogtepunt van het jaar, de broedperiode,  is de zin van hun leven wel duidelijk, het betreft de voortplanting. Dat is dan helder. In mijn geval ligt dat minder duidelijk, bij mijn weten heb ik mij nooit voortgeplant. Op hun manier doen ook zwarte roodstaarten elke lente iets met stampers en meeldraden. We kunnen helaas niet meer aan Otto vragen of hij dat ook obsceen vindt, maar ik denk van wel, Otto een beetje kennende. Hoe ook, meneer en mevrouw roodstaart zijn er maar druk, druk, druk mee. Met de voortplanting en alles er  om heen. Investeren in de paarvorming (hoor eens hoe mooi ik zing, zie eens hoe knap ik wel niet ben), territorium verdedigen tegen concullega's, nestplaats uitkiezen, de 'liefde' (veelvuldig) bedrijven, het resultaat bebroeden, alles ten gunste van het voortbestaan van - in dit geval - de zwarte roodstaart. En onderwijl alert zijn op nestrovers en ander gespuis. Katten bijvoorbeeld, de multimassamoordenaars; in Nederland nemen die jaaarlijks een paar miljoen vogels te grazen. 

Maar wat te doen als het jonge spul eenmaal het huis uit is. Dat is namelijk al na een kleine drie weken. Nog een keertje overdoen kan, maar dan, ja, wat dan daarna? Leven wordt dan louter overleven, richting volgende broedseizoen. Da's nog een heel end! Zwarte roodstaarten trekken in het najaar naar zuidelijker streken. Ze overwinteren in het algemeen rond de mediterranée, inclusief Noord-Afrika. Zijn nauwe verwant, de gekraagde roodstaart, zomergast in Nederland, doet dat in het algemeen in de Sahel, o.a. in Mali.

Het leven zal in die overwinteringsgebieden minder hectisch zijn. Als er maar genoeg te eten is, en ze rovers en andere rampspoed kunnen mijden is de kans op overleven groot. Misschien is er wel genoeg tijd om af en toe ongericht wat rond te lummelen. Ik weet niet of zwarte roodstaarten daar van houden. Maar ja, wat zouden ze eigenlijk anders moeten doen, ze hebben geeneens hobby's. Ik heb wel hobby's, da's wel zo makkelijk. Fietsen bijvoorbeeld. Gelukkig geen volkstuin meer, belastingtechnisch een voordeel. Van af en toe lekker lummelen houd ik in ieder geval wel, het liefst in mijn hangmat in mijn Utrechtse tuin. Lekker de gedachten laten gaan, of juist niet (soms te verkiezen); genieten van de laatste zonnestralen op de grote boterbloem in de vijverrand. En me niet druk hoeven maken of ik nog aan voortplanting toe kom. Overleven sec, vooralsnog met toestemming van Magere Hein.

Meer NIEUWS uit de NATUUR

Op 20 maart jl. werd een wilde kat doodgereden in de buurt van de Vijlenerbossen in Zuid-Limburg, een mannetje. Met zijn lengte van 59 cm en zijn gewicht van 4,5 kilo bepaald geen schootpoesje. Deze knoeperd bleek ten minste 13 jaar oud te zijn geworden, hoogbejaard reeds en de oudste ooit in Nederland gevonden. Deze is dan wel kassie wijle, het goede nieuws is dat de wilde kat aan een geleidelijke opmars bezig is.

Dezer dagen kwam er meer positief nieuws uit de natuur. In de Biesbosch werd voor het eerst sinds 60 jaar een otter waargenomen. Een knappe prestatie gezien alle verkeersinfrastructuur die het beest heeft moeten heeft moeten passeren. Alleen al in 2021 werden 117 doodgereden otters gevonden, ongeveer eenderde van de hele populatie in Nederland. Er zijn meer tunnels nodig om een veilige passgae van wegen mogelijk te maken. Desalniettemin zijn de otters in steeds meer natte gebieden te vinden. In 2002 is de soort opnieuw in Nederland geïntroduceerd, nadat de laatste Nederlandse otter in 1988 in Friesland was doodgereden. 

En hier, in de buurt van Lucca verschijnen nu met regelmaat wolven, zoals sinds januari bij Cerasomma. Eerst was er maar een, maar sinds een paar weken loopt er een koppeltje (video Natale Mancini). Mooi, maar zijn het geen vossen? In dat geval is het een minder geslaagde aprilgrap.

Er is hier en daar best meer goed nieuws uit de natuur te vinden. Zo zag Caroline laatst heel veel vogels achter de mestinjecterende trekker.

Ondanks al dat goede nieuws maken recente rapporten duidelijk dat de natuur er in Nederland beroerd voor staat. Naast verdroging en versnippering is het vooral de stikstof waar de (diversiteit van) de natuur aan ten gronde gaat. Mother nature changing shape (9-5 Pollution Blues, Bonzo Dog Doo-Dah Band, 1974). Zo staat het ook in de deze week verschenen vierde editie van het Living Planet Report Nederland: de stikstofdepositie vormt de belangrijkste bedreiging voor de natuur. 'Wetenschappelijk bestaat daar ook internationaal geen enkele twijfel over, en ook niet over de vraag wie de veroorzakers zijn.' Ja, dank je de koekoek, we weten het al decennia, maar onder het neo-liberale bewind stak men zowat kamerbreed de kop in het zand. De Ecologische Autoriteit voegde daar deze week nog aan toe dat de plannen tot natuurherstel van enkele provincies stevig tekort schieten. Door al dat gedraal van de politici is nu 'grootschalig natuurherstel' nodig, volgens het rapport. Welnu, aan de bak, Caroline!! Je krijgt na de het kabinetsberaad van vrijdagavond alle ruimte.

CAROLINE en haar BBB

Wel grappig: jarenlang  was het idee dat de provincie als bestuurslaag wel kon worden opgeheven. Wegens weinig toegevoegde waarde. Nu echter moeten de provincies handen en voeten gaan geven aan heel wat lastige dossiers, waaronder de uitvoering van het landelijke stikstofbeleid. Dat gaat gezien de uitslag van de laatste verkiezingen (BBB overal de grootste) niet meevallen. Ik verwacht nog veel stront, zogezegd (want stront komt er toch!). En ook niet veel resultaat (maar ik laat me graag verrassen).

Dàt BBB in alle provincies  the big one is geworden vond ik verrassend. Immers, zoveel stikstofprobleemontkennende boeren zijn er niet in Nederland. Er hebben dus ook heel wat boze burgers om uiteenlopende redenen op de partij gestemd. Vind ik aan de ene kant wel begrijpelijk, ik zou ook stevig balen als de bushalte in mijn dorp wordt opgeheven en de laatste winkel de deuren sluit. De leefbaarheid op het platteland (of wat daar voor door moet gaan) duikt ernstig onder de maat. Om over de onvrede over het handelen van Den Haag op andere dossiers maar te zwijgen. Maar de noodzaak de bestaanszekerheid te repareren wordt van links tot rechts gevoeld.

Anderzijds hebben die boze burgers met hun stem op BBB wel een stem tegen de toekomst afgegeven, tegen een leefbare wereld voor hun kinderen en kleinkinderen. Korte termijn_Eigen belang vs. Langere termijn algemeen belang, dat kan je er ook van zeggen. Marcia Luyten zei het in een column voor de VK steviger: voor of tegen de toekomst is de kloof waar we mee van doen hebben.

Jos Collignon in de Volkskrant

Aan zet zijn nu de enthousiaste BBB-ers in de diverse provincies. De nog te vormen coalities (in Zeeland formeert BBB inmiddels over rechts met SGP, CDA en VVD...) kunnen het onontkoombare niet naast zich neerleggen. In de brief van de Europese Commissie eerder deze week werd dat nog maar weer eens duidelijk gemaakt. Maar deze vrijdagavond kwam het nieuws uit regeringskringen dat het stikstofbeleid on hold is gezet, om een kabinetscrisis te voorkomen. D'66 ging door de knieën om CDA binnenboord te houden. Eerst maar eens afwachten wat er uit de provinciale onderhandelingen komt. Dat hoorden we ook in de persconferentie na afloop van het kabinetsberaad. Gaan we weer. 

Maar toch en hoe dan ook ... stikstofmaatregelen die werken moeten. En dan niet door dan maar een streep te halen door de helft van de natuurgebieden, zoals de landelijke BBB voorstaat. Benieuwd hoe de belangengroepen als Agractie en Farmers Defence Force gaan reageren op een besluit tot maatregelen die deze trekkerterroristen tegen de boerenborst stuiten. Nee, het grasveld voor het Binnenhof is nog niet veilig.

FIETSEN

Primoz Roglic voor de start van de 1e etappe van de Ronde van Catalonië: Het is makkelijker te herstellen dan op te bouwen

Primoz Roglic en Remco Evenepoel legden elkaar het vuur aan de schenen. Primoz won.

Ik zal dat ook wel gaan ervaren  Deze maand heb ik namelijk bijzonder weinig gereden op mijn Pina. Begin maart was het hier nogal bar weer waardoor ik ook de start van de Tirreno-Adriatico heb gemist. Liefhebbers herinneren zich waarschijnlijk de openingstijdrit die de heren coureurs in de stromende regen moesten afwerken. En nu, einde maand ben ik juist hersteld van drie weken COVID. De verschijnselen waren gelukkig aan de milde kant. Maar vermoeidheid en lastige luchtwegen hielden me aan de kant. Jl. dinsdag ben ik er maar eens aan begonnen, aan de opbouw van conditie en vorm. Ik moest ondervinden dat Primoz daar in Catalonië ware woorden sprak. Nou, allez, vooruit met de geit, we gaan er aan werken. Het is hier lente genoeg. Zaterdag rijden met een Anglo-groepje, zondagde Ciclopedalata  Puccini, inderdaad.. met muzikale omlijsting met werken van de maestro. Daarna naar de Hoogmis kijken, de Ronde van Vlaanderen, Opium voor het volk (maar ik kan af en toe wel enige verdoving gebruiken).

DAGELIJKSE DOENSELS

Binnenkort ga ik op cursus. Nee, niet via het STAP-loket. Ik las dat mensen daar cursussen kunnen volgen die hun een betere positie op de arbeidsmarkt zouden moeten bezorgen. Cursussen als edelsteentherapie, kindertekeningen analyseren, aromatherapie en bierproeven. Wij leven in een wonderlijke wereld.... Ik hoef geen betere positie op de arbeidsmarkt, en ik betaal de cursus zelf. Samen met Wout en twee van zijn kinderen ga ik hier een 4-daagse cursus volgen: La Cucina Italiana. Ook een aantal Japanners maakt deel uit van onze groep. We gaan vier complete menu's produceren, en die gaan we zelf allemaal lekker opeten. Met iets te drinken erbij, dat spreekt. Eten is in Italië een serieuze zaak, Italianen zijn gastronationalisten (zie het interview met Albert Grandi over de Italiaanse keuken in de Volkskrant #1-3).

Meer dagelijks gedoe in het volgende blog (de stad, de toeristen, ons bezoek, uit eten na corona e.a.).

 E-postbode

Wakkere diender bewaakt drugsvangst

Hondje Lucca in de weer met haar vriendje Willy

Nu maar hopen dat de satirische teksten van Wim de Bie niet worden bewerkt door sensitivity readers. 

___________________________________________________________________________________

Muzikale toegift: Shadows on the Wall

The torture never stops

Dinsdag 28 februari 2023

Bushalte Borgo Gianotti

Men verplaatst zich hier liefst per auto.

Hoofdstukjes:

• Zorgelijke tijden
• Fietsen
• Kunst onder het vergrootglas
• Dagelijks Leven (verschoven naar volgend blog)

• Berichten uit de Natuur

Zorgelijke tijden

Of je steekt je kop in het zand, dat kan ook. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik vraag me af hoe we nog onbekommerd kunnen genieten in dit tijdsgewricht. Ik kom uit bij bekommerd genieten.

Daarom eerst maar een mop:

Komt hier in Lucca een man in de bar, bestelt aan de toog drie bier. Hij kapt ze alledrie achter elkaar binnen. Klok, klok, klok,.... en off he goes. Dat gaat een aantal dagen zo door. Dan kan de barman zijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Zeg, meneer, hoe zit dat nu, elke dag drie bier. Ja ziet u, de eerste is voor mijzelf, de tweede voor mijn broer in Australië en de laatste voor mijn broer in Canada. Op zekere dag bestelt hij i.p.v. drie slechts twee biertjes. De barman zegt: gecondoleerd, is een van uw broers overleden? Neenee, antwoordt de man, ik ben gestopt met drinken. Hahaha, hoor ik u zeggen. Hopelijk. Goed idee om te stoppen met drinken, Zoals Drs. P. destijds al opmerkte: 'Mensen, pas toch op met alcohol', lees de songtekst, dat was ver voor de adviezen terzake van de Gezondheidsraad. En toen was nog geeneens  bier gebrouwen door vrouwen!

.

Tsja, ellende c.q. anderszins somberstemmende zaken, die zijn er alom, en van verschillende aard. In binnen- en buitenland. De toenemende spanningen op het wereldtoneel zijn knap veronrustend.

In de eerste plaats de gruwelen in Poetin's 'speciale militaire operatie' in Oekraine, en alles wat er mee samen hangt. Het Kremlin spreekt louter nog nazi-taal; de Russische tv-kijkers worden dagelijks belaagd met hysterische tirades in de 'talkshows'. Schoolboeken worden gekuist van onwelgevallige passages over de geschiedenis, gender en alles wat naar het 'satanische westen' verwijst. Ja, de restalinisatie van Rusland is volop gaande, met steun van de Russisch-Ortodoxe Kerk (de RUK). Gruwelijk is de aanblik van het klapvee in het Russisch parlement tijdens de toespraak van Poetler Molenaar. Een verzameling cynische niet-deugers. Als alles straks voorbij is haben Sie es vast allemaal nicht gewusst. Net zoals de Russische bevolking, en net als eertijds de Duitse en Poolse bevolking over de verschrikkingen in de concentratiekampen. Wegkijken als overlevingsstrategie, zou dat zal het zijn?

Zeg nog eens wat. Onrechtsprekende rechters in o.a. Iran, Belarus en Rusland, Heineken dat liefst 61 nieuwe producten op de Russische markt heeft gezet, waaronder een vervanger van de Pale Ale van Guinness' dat zich wèl uit Rusland heeft teruggetrokken, hoe cynisch kan je zijn....? Verder... migratie a.g.v. klimaatverandering, oorlog, het ontbreken van economisch perspectief en honger. Dit weekend viel aan de kust van Zuid-Italië weer een nieuw migrantendrama met vele doden te betreuren. Of neem de rappe toename van de wereldbevolking: midden november zijn we de acht miljard gepasseerd, in Nederland zijn we binnenkort met zijn achttienmiljoenen. Welk beslag legt dat wel niet op natuurlijke bronnen, waar moet dat allemaal wonen, het ritselt nu al van de drukte bijna overal. De natuur als bron van troost en inspiratie en wat niet al levert overal in. Neem bv. de voortgaande houtkap in het tropisch regenwoud, zoals in Virunga N.P in Congo (het thuis van ernstig bedreigde gorilla's): in korte tijd 600 hectare geveld. Louter voor het economisch gewin. Enz., etc. .....

In eigen land: heel treurig waren de sukkelfakkeltukkers; treuriger nog het gestuntel in beleid en uitvoering rond mest en stikstof, de toeslagenaffaire en de behandeling van de Groninger aardbevingsslachtoffers. Het spijt Rutte enorm, hij schaamt zich maar hij voelt zich niet verantwoordelijk. Het systeem verdraagt kennelijk geen.logisch denken.

Ik ben benieuwd naar de uitslag van de verkiezingen Provinciale Staten volgende maand in die provincie.. 

Dankzij ons vee zijn wij de grootste poepproducent van de wereld (cartoon Volkskrant)

Uit vrees voor zetelverlies hebben de provinciale takken van partijen als VVD en CDA in hun verkiezingscampagne opgenomen dat ze zich zullen verzetten tegen de urgente maatregelen om het stikstofprobleem op te lossen. Tegen het landelijke beleid in. Dat is ook een manier van de kop in het zand steken.

Fietsen

Tot op heden heb ik hier nog niet al te veel gefietst, heel wat minder dan voorgenomen en gewenst in ieder geval. Helaas. Smoesjes zijn er zat. In januari veel regen, Mary-Anne ziek, toen ik zelf een week of drie zwak, ziek en misselijk, phpd, vervolgens hondje Lucca een maagontsteking. Wat ik ook merk: er is zeker nog wel goesting, maar wat minder grinta. Het hoeft allemaal niet meer als voorheen. Het gaat ook niet meer zo als voorheen. Dat zal te maken hebben met mijn voorgaande fysieke verval. Oud-stadgenoot P. Koelewijn zong er al over, klik hier. 

Hoe dan ook, de jaren gaan steeds meer doorwegen. De dalende trend is een heel normaal gegeven. Het brengt een andere balans met zich mee in de verhouding inspanning die nodig is/genoegen dat het oplevert. Er zijn er die zich van dergelijke wetmatigheden geen bal aantrekken. Wat dat laatste betreft heb ik respect voor de heer W.van B. uit U. Die traint het hele jaar doelgericht, al weet ik niet precies welke doelen hij zich (nog) stelt. Zeker is dat hij in het Utrechtse nog de pannen van het dak rijdt. Wat wel extra fnuikend is gebleken zijn de prostaatchirurgie en de daarop volgende intensieve bestralingen. Die hebben me weliswaar goed gedaan qua overleving, maar het geldt niet niet op fietsgebied. Er kwam een stevige knik in de tot dan geleidelijk verlopende vervaltrendlijn. Het Sportmedisch Adviescentrum gaf daar eerverleden jaar de harde data bij. Kort samengevat: wel een uitstekende conditie maar flink ingeboet qua kracht. Anders gezegd.... bij (fiets)inspanningen veel eerder in het rood, wat ik vervolgens minder lang kan volhouden. En dat merk je, zeker bij bergop fietsen. 

Zwarte Woud: op weg naar de Notschrei 

Dat ondervond ik indringend aan den lijve tijdens het tradionele bergfietsweekje met vrienden, eind augustus vorig jaar. We waren dit keer in het Zwarte Woud, weliswaar geen hooggebergte, maar wel gestoffeerd met uitdagende (lange & steile) beklimmingen. De eerste twee dagen ging nog wel, maar de tweede keer dat we richting Notschrei reden ging het licht snel uit. Het ging slow, so slow, ongeveer a passo d' uomo. Voor het eerst in mijn rijke bergfietscarrière moest ik stoppen, ik ben zelfs omgekeerd naar ons hotel in Schönau. Dat was me niet eerder overkomen, zelfs niet op de 'lastige' Mortirolo. Ik zeg het: dit was een kantelpunt. Hier stopte voor mij het hoofdstuk bergfietsen, zeker op de manier waarop ik het jaren gewend ben geweest: Jaarlijks een of twee weken elke dag een ferme bergrit. 

Eén van mijn mooiste eendaagse 'épreuves': L'Eroica 

Maar ik blijf het fietsen trouw zolang ik kan, dan maar op een wat lager pitje. Het motto van dit blog 'Leven, want fietsen' kan dus vooralsnog worden gehandhaafd. 

Bovendien kan ik heel tevreden terugkijken op mijn Palmares in het (hoog)gebergte en andere uitdagende épreuves, zoals mijn helaas (op de Galibier....) overleden fietsmakker J. dergelijke bezigheden noemde. Indertijd was Luik-Bastenaken-Luik mijn eerste echte épreuve (1982). 

Eerste LBL-Cote de la Redoute (op Koga Gentsracer)

LBL zou ik daarna nog 6x rijden. Van de klassiekers in - ruim gezien - onze contreien reed ik alleen Parijs-Roubaix nooit, ook al omdat de start in het donker mij als nachtblinde niet paste. Parijs-Brussel was de langste met zijn 300 km. Ik weet nog, ik had die dag vleugels, gedragen door de gunstige wind. Ik waagde me ook aan enkele Gran Fondo's/Cyclosportieven, eendaagse ritten met wedstrijdkarakter. Een echte wedstrijd reed ik maar één keer, in 2003: de Prova do ciclismo Almodovar (60 kms) in Portugal, gewonnen door de jongerenkampioen van de Algarve. Ik zat n.b. mee in de kopgroep, echt waar. Op de slotklim moest ik een gat laten maar wist nog als 13e te finishen (3e in mijn leeftijdscategorie). 

número dez

Met Jan Builtjes en de biersponsordames, La Charly Gaul 2010

In de categorie Gran Fondo bewaar ik de mooiste herinneringen aan La Charly Gaul (4x) en de Gran Fondo Arad Dead Sea (na afloop afspoelen in de Dode Zee). Daar was ik samen met Paladino en Riccardo op uitnodiging van Ran Margaliot, toenmalig manager van het Israël-proteam (met o.a. Dan Craven in de gelederen).

                                               

De allermooiste herinneringen bewaar ik echter aan de talloze meerdaagse fietsreizen in de Europese berggebieden van tussen de 8 en 15 dagen. Eerst etappegewijs (elke dag een bergetappe...), de laatste 10 jaar vanuit standplaats: fietsvakanties in de Cévennen, Vercors, Provence, Vogezen en vooral de Grote Alpentour 2x, de Pyreneeën van oost naar west en enkele keren vanuit standplaats Argelès-Gazost. In Italië de Apennijnen van zuid naar noord. Ook de meeste cols in Zwitserland en de Italiaanse Alpen en Dolomieten gingen onder de wielen door, velen meer dan eens. De Stelvio is mijn alltime favourite, 10 x gereden. 

Nog een favoriet: de Mont Ventoux:

In Oostenrijk was het wat minder qua pasrijden, maar ik kon bv. wel Grossglockner, Kuhtei en Timmelsjoch e.a. bijschrijven. 

Vaak genoeg zaten er in al die reizen onderweg dagen bij met uitermate ambetant pokkenweer: regen, sneeuw, mist en wind. Hoe beroerder de omstandigheden onderweg, hoe sterker de verhalen 's avonds aan tafel, u kent dat wel. Straffe slechtweerverhalen (Stelvio, Oberalp) heb ik evt. beschikbaar als pdf.

Onderweg naar de Trebbio, Ponte del Diavolo

Terug naar Lucca. Ondanks alles heb ik hier in de wijdere omgeving evengoed al  mooie ritjes gedaan. Een lekkere groepsuitstap in het vlakke met het Chronògenootschap onder aanvoering van Paladino, en enkele met redelijk pittige klimritjes. Ik pik er twee uit: een rit met Stuart over de Trebbio (vanuit Bagni di Lucca). Die Trebbio doe ik thuis op de trainer rapper dan in de echte werkelijkheid. Maar dan krijg ik de prachtige lange afdaling er niet bij (https://www.strava.com/activities/8559762827). Hier wel, genieten!

Ponte del Diavolo (Borgo a Mozzano)

en een solorit over Castello en Gombitelli, een klassieker. heerlijk rustig en prachtige vergezichten, tot aan de Tyrreense Zee aan toe. Als je maar hoog genoeg gaat. (https://www.strava.com/activities/8609598605).

Gombitelli

Het is de laatste 10 dagen weer minder weer hier. Soms behoorlijk frisse nachten en ochtenden, regelmatig, soms veel regen (zondag jl.) gisteren en vandaag veel te harde wind, en morgen regent het weer. Daarna ga ik los! A.s maandag begint in Lido di Camaiore de Tirreno-Adriatico met een individuele tijdrit. Traditioneel ga ik daar een blik werpen op renners en hun fietsjes, toch een soort Bike Motion-expositie. Altijd leuk daar. Maar eerst zaterdag nog Strade Bianche; die volg ik wel op de buis.

Kunst onder het vergrootglas

Woke of conservatief? Sensitivityreaders en -watchers duiken tegenwoordig overal op. Nieuw is het niet, het is van alle tijden. Zeker in de Middeleeuwen konden ze er wat van, het bestrijden van ongevallige uitingen. Later (hoewel?), in mijn geboortejaar 1949, werden op last van het gemeentebestuur van Rotterdam twaalf schilderijen van Kees van Dongen verwijderd uit een expositie in Museum Boymans-Van Beuningen. Dit vanwege 'ongezonde belangstelling' en 'ernstige bezwaren uit brede kringen van de burgerij'. De recensent van het dagblad Trouw toonde zijn erkentelijkheid voor deze actie: 'Het College kan er verzekerd van zijn dat de meerderheid van ons volk afkerig is van een kunst, welke de mens niet verheft, doch omlaaghaalt en de schoonheid van Gods schepping bezoedelt'. 

Ook anno 2023 valt er in ons vaderland (oeps) een geval van christelijke cancelling te betreuren. De on-line acties waren gericht tegen het verhaal De trainer van Pim Lammers. Vervolgens werd de schrijver met de kracht van de destructieve a-sociale media zo vaak met de dood bedreigd dat hij zich onlangs terugtrok als schrijver van het kinderboekengedicht van dit jaar. Over deze aanvallen is terecht veel ophef ontstaan. Gelukkig hebben talloze uitgevers en schrijvers het voor Lammers opgenomen.

Nog groter ophef ontstond nadat bekend werd dat een groep sensitivity readers een veelheid aan passages in de kinderboeken van Roald Dahl heeft herschreven; de oorspronkelijke teksten zouden wellicht als kwetsend kunnen worden ervaren door de lezertjes. De herschrijfactie gebeurde in opdracht van de Uitgeverij Puffin, die Dahl's boeken op de markt bracht. Het systeem verdraagt kennelijk ook geen humor.

Naast een een enkele instemmende reactie kwam ik vooral veel boze tegen. Een kleine selectie uit de rubriek Geachte Redactie in de Volkskrant (jazeker, ik zit ook in een bubbel):

• Gaan we nu ook de Bijbel verbieden?
• En de mensen die gekwetst zijn omdat honderden passages uit de boeken van Roald Dahl verwijderd en herschreven zijn, wat doen we daarmee? (Theo Maassen)
• Oké, als men sommige woorden in de boeken van Roald Dahl, zoals ‘dik’, ‘lelijk’ of ‘stom’ wil veranderen in zachtere synoniemen, dan zou men in het verlengde daarvan de tegenovergestelde variant van deze woorden eveneens moeten veranderen. Zoals ‘slank’, ‘mooi’ of ‘intelligent’.
• Als het woord ‘dik’ niet meer mag in de boeken van Roald Dahl, gaan we dan ook alle dikke dames op de schilderijen van Rubens slank overschilderen?
• Afgelopen week zei een passerend jongetje, sorry, een kind, tegen mij: ‘Dag, oude opa.’ Schandalig! Hij had natuurlijk moeten zeggen: ‘Dag, heer’, sorry, ‘mens’ natuurlijk. ‘Dag, mens op leeftijd met kleinkinderen.’

De moraalpolitie is ook actief in een heel andere hoek. Jean-Pierre Geelen beschrijft in een artikel in de Volkskrant (21-2) hoe een groep vogelliefhebbers (mmm, beetje raar woord, eigenlijk) minstens 150 Amerikaanse vogelsoorten wil bevrijden van de namen van hun ‘foute’ ontdekkers.  Het betreft tientallen natuuronderzoekers die een soort misschien dan niet hebben ontdekt (de locale bevolkingen kenden die soort vermoedelijk al heel lang), maar wel voor het eerst wetenschappelijk hebben beschreven, met alle documentatie die er bij hoort. Maar ja, het waren niet zelden mannen uit de tijd van het kolonialisme, met een racistisch verleden, zo schrijft hij. Dus deugen ze geen van allen. We spreken over de 19e eeuw meestal, een eeuw van grote exploraties, uitgevoerd door talloze nieuwsgierige wetenschappers en hobbyisten. Die liftten inderdaad mee op het toen 'normale' koloniale systeem. Dat ze soms of vaak ook racistische trekken vertoonden was ook toen al afkeurenswaardig; dat heeft meer met persoonlijke keuzes te maken.

Geelen eindigt zijn artikel aldus: 'Nederlandse soortnamen lijken weinig vatbaar voor dergelijke discussie. Tenzij de zwartkop van zich laat horen'.

Ik vraag me af: waar gaat dit eindigen? Waar moet dat heen? Nee, we zijn nog niet van de cultureel-polititionele acties af. Het Trea Dobbsplantsoen, dat kan toch eigenlijk ook niet meer.... Met haar Ploem-ploemjenka? 

Dagelijks Leven (naar het volgende blog)

Lekker eten bij Tambellini in Sant'Alessio

Korte berichten uit de Natuur (om op te vrolijken)

20 februari: eerste tjiftjaffen gehoord in Lucca (en erbuiten)

Grutto's vallen Nederland binnen

foto: Adri de Groot

Beleef de Lente weer van start, steenuilpaar present

Bosuil zit al op een ei te broeden

Heilige ibissen op de graslanden net buiten de Muren (150 m. van huis)

Vispassage à trois vitesses in de Serchio tussen Lucca en Monte San Quirico

____________________________________

Feijenoord op weg naar het landskampioenschap