Puccini en zijn fietsie

   'Wat je ziet is dat....' ..... aaarrrggh

_____________________________________

 

               Watertappunt

Elke dag weer een nieuwe dag

We hebben er niet altijd zin in. Ik ook niet altijd. Al was het maar omdat er geen Zware Verplichtingen meer in je zij liggen te porren. Maar opstaan doen we elke dag. Nou ja, tijdens het tijdelijke. Vanuit de wegdrijvende droom vind je je als vanzelf terug in de reële wereld. Op enig moment blijven we gewoon liggen, voor eeuwig. Binnen min of meer afzienbare tijd. Er blijven dan nog (veel) meer dan genoeg mensen over. Een troostvolle  gedachte. Of juist niet. Hoe ook, ook dat 'meer dan genoeg' lijkt me iets tijdelijks hebben. Wel iets langer tijdelijks, gaan we maar van uit.

                              'Waarheen leidt de weg die we moeten gaan?' - (Mieke Telkamp)

We staan op omdat we wakker worden. Ook al heb ik er niet altijd evenveel zin in....dat hondje Lucca zich tegen achten aandient voor de eerste sanitaire wandeling helpt om eventuele muizenissen in het hoofd, uhhh, het hoofd te bieden. In je hoofd zit alles aan muizenissen wat er thuis ook al in zat. Zo staat het in het contract met de Heere (lees altijd de kleine lettertjes!). De meeste betreffen kleine lastigheden van geest en lichaam. Bijvoorbeeld hoe het verval dient te worden gemanaged. Dat zijn maar particuliere lastigheden. Rampspoed her en der passeert ook, zaken waar je weinig tot geen invloed op hebt. Tegenwoordig gaat het meer en meer ook om gevallen van ernstige ziekte en dood in de nabije omgeving, soms nogal aangrijpend.... Goeddeels een generatiekwestie, maar niet altijd.

                                                    Voor Jan

In het centrum van Lucca zie ik heel wat mensen bij wie ik me afvraag hoe die zich op gang trekken bij weer een nieuwe dag. Waar zit de zin, hun dagelijkse drive? Zo zit er de meeste dagen een manspersoon van een jaar of 40 in onze zeker in het weekend zeer drukke Via Fillungo. Op zijn knieën! De hele dag! Hij heeft zijn tamelijk heldere blik gericht op het in zijn richting lopende publiek. Met in zijn handen een bordje met de tekst: 'Un po' di aiuto' (= een beetje hulp). En met voor zich een bakje waar de aflaat in kan worden gestort. Vijf jaar geleden zat hij er ook al. Je vraagt je af: is deze bedelwijze zo lonend, of is hij in al die jaren niks verder gekomen? Ik zou het hem kunnen vragen, maar zo'n held ben ik ook weer niet. Nog intrigerender is de persoon die van 's morgens vroeg tot 's avonds een uur of acht op een randje zit tegenover een apotheek, hier om de hoek. Capuchon diep over zijn hoofd getrokken, en dat hoofd dan weer tussen zijn opgetrokken knieën. Met voor zich alleen een plastic koffiebekertje als centenbakje. En naast zich twee tassen met vage vulling. Ook de hele dag dus. Bizar.

Minder bizar, wel confronterend is de donkere jongen bij de deur van de bakker, waar ik mij elke ochtend bevoorraad. Hij heeft een pet. Die hij mij uitnodigend onder de neus reikt, een ochtendwens murmelend. Soms mik ik een muntstuk in die pet. Fijn, de wereld weer een beetje vooruit geholpen. Of niet, wellicht wordt de arme jongen 'aangestuurd' door Nigeriaanse criminelen die hier in Toscane een naam hebben hoog te houden als uitzendorganisatie van (ook) prostituees en drugshandelaartjes. Die pet associeer ik niet meteen met perspectief. Ik heb vanochtend even met de man gesproken, ten koste van een euro. Hij is dakloos, en hij komt uit  ... Nigeria. 

        Je wordt juist oud als je stopt met fietsen

Weer lekker fietsen 

(en dagelijks wandelen)

                                                     Monte Balbano

Intussen kost het mij weinig moeite om hier de dagen door te komen. Integendeel, eerder kom ik tijd tekort. Het is al weer gauw bedtijd. Lezen, wandelen met de hond, op café, op bezoek, uit eten, al een heel aantal keren met de vrienden hier (maar meestal zelf koken, natuurlijk)... allemaal fijn om te doen. En na zes weken gedwongen stilstand komt het fietsen zoetjes an ook weer op de rails. Meestal in goed (wisselend) gezelschap. Op Stuart en Vlaming Jan na Italiaans van snit, want de buitenlanders zijn er vanwege Covid (nog niet). Dus: Paladino, Cristina, Cristiana, Bruno, Ilaria, Rodolfo, Stefano....

Naast Luca D 'Attoma, top-enoloog 

De afstanden waren tot nu toe bescheiden, max. 60, daaromtrent, nog niet te veel omhoog. Basis bouwen, hè! De meeste hoogtemeters (664) maakte ik in de Matraia-heuvels, benoorden Lucca, in gezelschap van Bruno, Ilaria, Stuart en Vittorio.

                          Fotomoment Matraia (fotograaf op de voorgrond)

Na de stevige regens van de eerste dagen van deze week treedt een nieuwe fase in: grotere afstanden, meer klimwerk. Genoten van mijn ritjes heb ik alleszins. Tijdens mijn laatste ritje zondag jl. met Paladino en Jan, beiden bepaald geen koekenbakker (dus stukje sterker dan deze oudere jongere) ging het voor het eerst weer echt lekker, we reden op het stuk terug naar Lucca behoorlijk hard. Toch werden we voorbij geknald door een groepje van 5 dat aanzienlijk vlotter vorderde. Op kop Mario Cipollini, il Re Leone (die wel zijn vrouw heeft geslagen), wie kent hem niet? In zijn wiel Alexandr Bhazenov, wie kent hem niet? Oh, niet? Hij werd anders wel Russisch kampioen in 2003, en in het zelfde jaar behaalde hij een mooie zesde plek bij de Wereldkampioenschappen voor Beloften in Hamilton (Johan van Summeren zilver, Thomas Dekker brons). Bhazenov, 40 jaar oud nu, reed als prof voor enkele Italiaanse ploegen, en woont nog altijd in Toscane.

                                  Dit is 'em dan, d'n Bhazenov

De Monte Serra (hier ex Sant'Andrea di Compito) moet nog heel even wachten....

Lievelingsrenner 

Op mijn 18e verjaardag (13 juli 1967) stierf de Brit Tommy Simpson tijdens een touretappe op de flanken van de Mont Ventoux. Eigenlijk was hij al bijna boven. De étappe werd overigens gewonnen door Jan Janssen.

Ik ben een keer of 12 de plek des onheils gepasseerd, op de fiets uiteraard. Nabij is bovenstaand herdenkingsmonument opgericht, waar elke min of meer romantisch ingestelde fietser op zijn minst even een groet brengt. De plek leent zich ook prima om lekke binnenbanden en bidons achter te laten.

Het had gekund, maar Simpson is niet mijn lievelingsrenner geworden. Want die had ik al. Al sinds 1957, tien jaar eerder dus. Het ging om Pietje Damen, van bij ons in de regio. Dat bleef zo t/m voorjaar 1958 toen hij de Vredeskoers won (bekend als de Tour de France van achter het IJzeren Gordijn). Maar Pietje wisselde ik nog datzelfde jaar met gemak om voor Charly Gaul. Hoe dat zo kwam leest u hier . 

Charly rijdt naar de overwinning op de Mont Ventoux Tour de France 1958

In het eerste nummer van 2022 (nr. 75) van wielertijdschrift De Muur (ik ben vanaf nr. 1 geabonneerd, en dat blijft zo tot de dood) van dit jaar beschrijft Frank Heinen in een leuk verhaal een voorlopige taxonomie van de 'lievelingsrennerhebber' voor. Hij onderscheidt maar liefst 17 categorieën. Met mijn keuze voor Charly Gaul als lievelingsrenner val ik onder de categorie 'gevorderde chauvinist', een positie die ik deel met Henk Spaan, en nog wel om de zelfde reden. Namelijk omdat Charly in 1958 de Tour de France won in een gemengd Nederlands-Luxemburgse ploeg, een halve Nederlandse Tourzege dus.  Piet Damen was een van zijn Nederlandse ploeggenoten. Dus mede hulde ook aan mijn ex-lievelingsrenner. 

Wandelen

In het namiddaglicht de Muren op (r. Bar Martini)

Aan de fietsritten heb ik nog een aantal dagelijkse wandelingen toe te voegen. Het hebben van een (jacht)hond noopt daartoe, geen ontkomen aan. De eerste van de dag is voor mij, een klein uurtje. Mary-Anne ligt dan nog in bed te knorren. De tweede van de dag, meteen de langste (6 à 9 kms), doen we als ik niet fiets samen. Kan een tochtje door de buitenwijken zijn (hondje Lucca heeft wel iets van een ontdekkingsreiziger), maar vaker een ronde onderlangs de Muren, of naar het park bij de rivier, alwaar Lucca ook graag te water gaat. Wel oppassen voor de stroming daar, er is al eens een hond 5 km verderop teruggevonden. Bovendien zijn zwijnen (zeker) en wolven (mogelijk, zie volgend blog) niet ver. 

                             

2e wandeling van de dag (de langste) met Lucca en Mary-Anne, voorbeeld

Tegen einde middag is er een leuk hondentreffen op de spalti, tussen de  3 en 7 hondjes krijgen dan alle tijd van d'rlui baasjes om met elkaar te dollen. Ook voor circa een uur. Lucca gaat er graag heen, doorgaans alleen met M-A. We zien elkaar dan weer bij Bar Martini. 

Lucca hier met Kyra en Mina

De laatste ronde doen we samen, en gaat door hartje stad. Lucca mag dan de route bepalen. Uitgezonderd het weekend (vr/za)ligt hartje er heerlijk rustig bij. Rond 22.15 u zijn we terug thuis, nog ff lezen en dan plat. 

Om maar te zeggen: hondje Lucca bepaalt voor een groot deel onze dagindeling.

Puccini en zijn Fietsie

Componerende coureur 

Een van de grote zonen van Lucca  is de componist Giacomo Puccini, vooral beroemd om zijn opera's. In lijn met zijn kennelijk rusteloze karakter hield Puccini van snelheid. In 1901 schafte hij zich voor 3.800 Lire een automobiel aan, een De Dion Bouton , een Frans product; hij 'passeerde' daarmee het Italiaanse FIAT (Fabbrica Italiana Automobili Torino). Hij zou daarna nog een stuk of 13 automobielen aanschaffen (waaronder toch enkele FIAT's). Verder hield de componist met gevoel voor snelheid ook van motoren en motorboten. 

Maar  al rond 1893 viel hij voor de fiets. Zijn eerste was een Humbert. Vrienden hadden hem aangeraden om te gaan fietsen, als geschikt strijdmiddel tegen zijn overgewicht (> 100) met bijbehorende buik (ik voel mij enigszins verwant nu, al weeg ik er 'maar' 80...). Met zijn fietsie reed hij heen en weer tussen zijn huis in Torre del Lago, het meer van Massaciuccoli en Lucca, een parkoers dat ik ook regelmatig min of meer volg, zij het doorgaans zonder de lange stukken onverhard. Maar dat gefiets als tijdverdrijf was hem niet genoeg, Puccini ging - uiteraard - voor meer snelheid. En dus raakte hij in de ban van de wielersport, die in zijn periode sterk in opkomst was (de eerste Giro d' Italia was in 1909). Hij heeft hier in de wijde omstreken van Lucca talloze wedstrijden betwist. Over eventueel behaalde resultaten, ook wat betreft bereikte gewichtsafname is mij helaas niets bekend.

Ter herinnering aan Puccini's daden op de fiets en ter stimulering van het gezonde toerisme legt de 'Ciclopedonale Puccini'  een aantrekkelijke wandel- en fietsverbinding tussen de plaatsen waar Puccini destijds vertoefde. Voor een groot deel loopt de route langs rivier de Serchio, ruim 60% is 'sterrata' (onverhard) en mede daardoor zeer verkeersluw. Begin april is de Ciclopedonale speelveld voor een grote toertocht.

Toch nog een buikje, lijkt het....

__________________

           Lucca hoopt dat we binnenkort naar ons oude appartement kunnen verhuizen 

                               (maar het zal nog wel even duren....)

____________

Volgende keer: verhuisplannen, wolven, kippen, (agrarische) maffia, Marco Pantani.... e.a.

Het inclusiefste bankje van Lucca (Corso Garibaldi)

Zijn met dat wat is

Hoe ouder je wordt, hoe vroeger

je meent de lente te zien komen

C. BUDDINGH

Piazza San Frediano in kerstsfeer, de slingers zijn inmiddels weer opgeborgen

De contente hond

We wonen hier in Lucca nu dan wel tijdelijk in de binnen-binnenstad (c.q. hartje centrum) maar hondje Lucca had het denk ik niet eerder zo goed voor elkaar. Ze is  in haar element. Raar maar waar, Lucca geniet ondanks onze stadse locatie in Lucca een wandelparadijs. Bovendien zitten de baasjes goed in derlui vel, en ze hebben alle tijd voor ruime uitlaat. 

Het is ongelooflijk hoe ze de stadsplattegrond nog in het koppie heeft zitten. En ook snel nieuwere trajecten opslaat. Als we tijdens de laatste wandeling van de dag even niet meer precies weten waar we zitten  hoeven we alleen te vragen: 'Gaan we naar huis?' ..... ze neemt de riem in de bek en voert ons feilloos door steeg en krocht terug naar onze voordeur. Even feilloos weet ze nog de weg naar de, wat zeg ik? - alle bekende adressen, van fietswinkel Chronò tot Bar Martini. En natuurlijk was het meteen herkenningspret met haar hondenvriendjes van ruim 1,5 jaar geleden, vooral met haar twee verloofden Igor en Willy.

                    Na de wandeling aan Willy's voordeur

Hondenuitlaatgelegenheid in de buurt op loopafstand is er flink meer dan bij ons thuis op Voordorp. Al wonen we aan de Kalverstraat van Lucca, we zijn vlot weg uit de vreselijke drukte daar. Kwestie van recht oversteken en langs de kerk sluip door-kruip door richting Ristorante All' Olivo, bij NLD-exbewoners van Lucca welbekend. O.a. langs hier zijn we vlot op de 'spalti', de graslanden direct buiten de Muren. We kunnen helemaal rondom het oude centrum. We lopen er vaak.

Wandelen over de spalti

Het is daar goed, want veilig rennen en spelen voor hondjes. Andere hondjes komen we altijd wel tegen. Elke middag hebben Lucca en M-A er overigens een hondenafspraak. Deels een mooie vervanging van de opvangdag bij Cindy in Utrecht, waar ze elke week op woensdag zoveel plezier beleeft. En de baas doet  af en toe mooie vogelwaarnemingen op de spalti. Dagelijks zit er wel een clubje koereigers in en langs het water. Regelmatig zit daar ook een kleine zilverreiger tussen, met diens mooie gele voeten. En eerder al 2x deze week zaten er tot mijn verrassing zelfs enkele heilige ibissen tussen de koereigers! Wittenie?

Aan de noordkant zijn we ook vrij vlot de stad uit, meestal naar Parco Fluviale aan de rivier de Serchio. Ook hier kan volop gerend en gespeeld worden met andere honden, ale ruimte ook om spelletjes te doen. Het gras in het park wordt regelmatig omgewoeld door wilde zwijnen die hier in de buurt huizen. In dit filmpje zie je een flinke groep die zich langs de oevers verplaatst.

      Aan de oevers van de Serchio, nog even en hier zingen weer de nachtegalen en Cetti's zangers

                                                   Lucca bestudeert de zwijnenschade in Parco Fluviale

De contente vrouw

Ook Mary-Anne is in haar element. Lucca en Joep zitten goed in derlui vel, en hebben alle (nou ja, alle?...) tijd voor haar. De dagen verlopen in een min of meer vast patroon, mede bepaald door het ritme van de hond natuurlijk; die heeft pas een vast patroon! Maar niet dat het saai is, wel overzichtelijk. Dat doet haar goed. Wat ze vooral mist is de 'vrije hondendag', als Lucca een dag bij de opvang van Cindy vertoeft. Enne.... ze ondervindt als astmatica wel hinder van de nogal slechte luchtkwaliteit hier, categorie 'Ongezond' (151-200) tegenover in Utrecht 1-50. Tsja, toch veel auto's en open haarden hier in de buurt, em vrijwel windstiltre al geruime tijd.

Wat thuis niet tot het vaste patroon behoort is hier wel aan de orde: einde middag na de hondenontmoeting op de spalti naar Bar Martini van Giuly. Daar zien mevrouw en meneer elkaar weer, want meneer doet meestal niet mee met die hondenafspraak. Zij voor een kopje thee en (heel) soms een Campari (ik neem iets anders), en in ieder geval voor leuke/interessante gesprekken met Giuly en de aanwezige Italianen uit de wijk. Goede manier en plek om het Italiaans te oefenen. Dat gaat behoorlijk goed, steeds wat beter. Vrijdagavond gaan we met Giuly en haar man Luca (1 c) lekker happen bij Ristorante Tambellini in Sant' Alessio. 

In de kloostergangen van Convento San Francesco

                                                       Onze slaapkamer. Hier slaapt het lekker

De contente man

Kwestie van de juiste passie kiezen....

Ik loop hier met plezier rond in het centrum, nou ja, als het niet zo heel erg druk is. En gelukkig ben ik inmiddels weer aan het fietsen geslagen, na een zeer stevige verkoudheid die 3 weken aanhield. In volgende blogs ws. wel wat meer daarover. Over het fietsen, bedoel ik. Nu even over 'het leven', zoals het dezerzijds wordt beleefd.

Er zijn heel wat levensmotto's te bedenken, ik heb er wel een paar. Deze, onlangs gezien bij filosofe Stine Jensen, bevalt me wel, omdat hij enkele van mijn motto's aardig samenvat: 'Zijn met dat wat is'. Lijkt mij een goede levenshouding, maar tegelijk ook wel een opgave. Zeker met het klimmen der jaren. Zeker in dit niet zo vrolijke tijdsgewricht.

In het algemeen lukt het me best om de geest opgeruimd te houden. Die moet een beetje kunnen waaien. Wandelen en fietsen mensen! En door goed naar het glas te blijven kijken. Of het nog half vol is (anders bijschenken). Meestal is dat wel in orde, door een combi van mooie herinneringen en de mooie dingen in het actuele leven, zowel thuis als hier in Lucca. Dat wat was en dat wat is. Sunny side up. 

Voor Lucca is het glas zo goed als vol

Niettemin....met het klimmen der jaren neemt het verval geleidelijk een voornamere plaats in. Mijn eigen verval zit vooralsnog in het lege gedeelte van het glas. Maar hoe lang kan ik hier nog lekker blijven fietsen? Waarschijnlijk niet meer als ik de 80 heb aangetikt. En hoe vaak zullen we de inspanningen nog aan kunnen om überhaupt per trein naar Lucca te reizen. Waarschijnlijk niet meer als ik de 80 heb aangetikt. Op dat punt is het glas hopelijk nog enkele jaren halfvol. Dan moet rampspoed wel uitblijven. Zelf had ik al een akkefietje waar ik aan ben ontkomen, maar in deze leeftijdsfase is dat geen zekerheidje, zoals inmiddels aardig  wat van mijn generatiegenoten hebben moeten ondervinden. Waaronder de laatste paar maanden enkele van mijn prettige relaties in de werksfeer, van de ene op de andere dag geraakten ze in slechte papieren. Zoals een van mijn oud-collega's opmerkte: 'Het komt uit de lucht vallen en dan is het zomaar voorbij.' 

In de woorden van een andere oud-collega in diens NY-bericht aan mij, maar deze week bezweken aan acute leukemie: 

'.... Daarom: geniet van iedere dag, bekijk de zaak toch positief. '

Covid in Italia 

In feite zitten we hier nog altijd in een soort semi-quarantaine, zelf opgelegd. Dat wil vooral zeggen dat we de drukte mijden. Op straat en op binnenlocaties. Maar die semi-quarantaine stelt helemaal niets voor in vergelijking met de allereerste coronagolf die we hier mochten genieten. U weet nog wel: alles gesloten, 2.5 maand niet mogen fietsen (oh dear...no!), aantal wandelingetjes met de hond niet verder dan 200 m van huis, alleen naar de dichtsbijzijnde voedselwinkel, en dat alles met een ingevulde verklaring op zak op basis waarvan er stevig werd gehandhaafd. Vrijwel volledig aan huis gekluisterd dus.

Daarmee vergeleken is het hier voor ons nu de hemel. Alle winkels zijn open, fietsen mag ik tot ik er bij neer val. Ook alle restaurants en bars zijn open, zij het onder de strikte voorwaarde dat je een coronapaspoort kunt laten zien. Ook voor buiten op het terras. Hier heet dat Green Pass die je krijgt na twee vaccinaties. Binnenkort wordt dat een Super Green Pass: de booster moet erbij. Zo is en blijft het openbare leven open. Behalve voor wie zich niet laat vaccineren, die heeft steeds minder te zoeken in het Italiaanse openbare leven. Premier Mario Draghi zet vol in op het 2G-beleid, met alleen op de werkplek en voor een paar essentiële diensten een uitzondering naar 3G. Voor 50-plussers gaat zelfs een algehele vaccinatieplicht gelden, ook op het werk. Opvallend is dat na die aankondiging de vaccinatiebereidheid is toegenomen. Amnesty International heeft uitgesproken dat die 'vaccinatiedwang' neerkomt op discriminatie van niet-gevaccineerden. In Nederland ongeschikt om de maatschappij te openen, zegt een onderzoek van TU Delft en UMCUtrecht.. In de Volkskrant van 19 januari stond in het zoveelste covidartikel van Maarten Keulemans (lof voor die man!) dan weer dit te lezen (citaat hoogleraar epidemiologie en OMT-lid Marc Bonten (UMC Utrecht):   'We kennen hier geen enkele vorm van onderscheid tussen gevaccineerden en ongevaccineerden. Ik vind dat ergens heel wonderlijk.'  Als alternatief voor de 'dwang'  van 2G wordt gedacht aan grootschalig testen. 'In het geval van omikron zou het erop neerkomen dat men álle mensen dagelijks moet testen - overal, altijd -, blijkt uit de Delftse cijfers' in hetzelfde VK-verhaal. 

                                                                   Ik zie wel....

Tsja, wat is wijsheid? Nobody knows. Feit is dat de samenleving in Italië volledig open is, zij het op vertoon van de coronapas (green pass) op de meeste plekken. Èn... ongeveer 99,5% van de mensen draagt een mondkapje, ook buiten. Ik heb nog ergens een foto van een overvolle Via Fillungo tijdens regenachtig weer: een veelkeurige zee van paraplu's. Ik zou nu een vergelijkbare foto van een totaal gemondmaskerde mensenzee kunnen maken. Nogal een verschil met de beelden die ik zag van drukke straten in Nederland. Nog een verschil: hier is 15.3% van de testen positief, in Nederland is dat 38.1%. Maar ja, volgt hier wijsheid uit? Hopelijk brengt de lente zowel in NLD als Italië verlossing. En steekt er niet een nog hinderlijker variant de kop op.

Wachten op iets betere tijden

 

De media is, de media zijn; de data is, de data zijn. U zegt het maar...

Nieuw appartement

Er waren n.a.v. mijn vorige blog vragen hoe dat nu zat met het waarom van ons alternatieve appartement. Het antwoord ligt besloten in deze foto:

Op ons oude adres, in de binnenstad want binnen de Muren, vindt momenteel een grote renovatie plaats. De klus zou al in september zijn geklaard. Mooi niet. Nu zouden de werken volgens de actuele planning einde februari moeten zijn voltooid. Het wordt vast mooi, en we houden er serieus rekening mee dat het gaat lukken om aldaar de geneugten nog te genieten in de periode dat we hier zijn. 

Gelukkig is ons alternatieve appartement, in de binnen-binnenstad, want om de hoek bij het Forum Romanum c.q. Piazza Michele, ook behoorlijk prettig, zij het gesitueerd op de 4e verdieping. Het appartementengebouw ligt aan de zeer drukke Via Fillungo, de alhier bekenden weten dan genoeg. Van die drukte hebben we overigens vrijwel geen last. Alleen in de weekeindelijke nachten wil het rumoer van ruzies en geschreeuw wel eens opstijgen naar 4e hoogten. 

Valse start

Al vanaf dag 1 van het nieuwe jaar word ik hier in hartje centrum tijdens mijn ochtendrondje met het hondje (om circa 8 uur) onthaald op de welluidende zang van diverse merelmannen. De zang van de hoop. Het luisterrijke merellied stemt vrolijk, zelfs ietwat optimistisch: de natuur, zij gaat gewoon door.  Goed gezien van die merels om ons een hart onder de riem te steken in dit op nogal wat fronten zorgelijk tijdsgewricht. Crisis op vele fronten, vergeet ook de grondstoffencrisis niet. Niet te veel aan denken? Of juist wel? Het persoonlijk handelingsperspectief ontbreekt veelal, maar ook weer niet altijd (bv. in de klimaatcrisis). Schopenhauer nog eens vragen. 

Zonsondergang 3 januari

Onze eerste weken hier waren zeer aangenaam, er waren vele plezierige sociale ontmoetingen. Om te beginnen natuurlijk het onthaal door Cristina en Paladino op de dag van aankomst. Hier in het centrum en op de Muren ben je een groot deel van je vrienden-/kennissenkring na twee weken al wel tegengekomen. Compacte stad. Die ontmoetingen zijn meer voor de korte babbels waarin het belangrijkste kan worden uitgewisseld. Meer tijd voor een echt gesprek hebben we dagelijks bij Bar Martini, met uitbaatster Giuly, de localo's en met onze Vlaamse vrienden Jan en Kris die regelmatig voor een aantal dagen overkomen uit België. Reken daarbij nog de ontmoetingen en gezamenlijke wandelingen met andere hondenbaasjes.... en concludeer dat we niets te kort komen op sociaal vlak. We hebben het naar onze zin hier, 'geen beter leven dan een goei', zeggen ze in Brabant. En zo is het. Ook hondje Lucca is molto contenta. Ze is al haar vriendjes alweer tegen gekomen. Grappig hoe die hondjes elkaar ook na 1,5 jaar meteen herkennen en van hun ontmoeting een waar spektakel maken.

Dolle boel af en toe.

        Klooster San Francesco                           Spektakel maken met vriendje Willy

                                                                             (van Simona en Simone)

En toch.....

Niettemin ...... ik heb nog geen meter gefietst. Dat voelt sowieso al als een valse start. Mijn met Kerst opspelende verkoudheid ontwikkelde zich tot een erg hardnekkige. Amateurdiagnose: vastzittende hoest. Na 2x een negatieve test, een saturatie van 97 en een temp van 36.8. Pas de laatste paar dagen zijn er tekenen van verbetering, de vaste hoest is een losse aan het worden. Tegelijk word ik nu dagelijks bezocht door heftige hoestaanvallen van andere aard; ze gaan gepaard met benauwdheid, alsof slokdarm en luchtwegen een innige verstrengeling zijn aangegaan. En mij daarbij stevig afknijpen. Het zal nog wel enkele dagen duren voordat het echt over is.

Tenue: reclame voor geneesmiddel

Hopelijk kan ik ergens komende week het zadel weer onder de billen schuiven. Intussen blijf ik wel in training. Elke dag zo'n 10 km met het hondje, elke dag minimaal 4x de trappen op naar ons appartement. En enige theoretische studie op de site van Wielerflits, door het lezen van Peter Winnen's De dag dat ik in de berm ging zitten, en met het eerste nummer van BiciSport van dit jaar. O.a. met artikel over Wout van Aert: 'Pas op voor de wolf!'

Door mijn ongesteldheid mijden we drukke plekken zoveel mogelijk. Dat valt in de Via Fillungo nog niet mee, vanuit onze voordeur schieten we dan ook zo snel mogelijk een rustiger parkoers op. Alle winkels, restaurants en bars zijn open, gewoon tot laat. Als het ergens te druk is gaan we niet naar binnen. En druk is het op veel plekken binnen, niet zelden worden de afstandsregels niet opgevolgd. Ook buiten is de kans groot dat we in de drukte tegen een ongevaccineerde mondkaploze aanlopen. 

Over Covid in Italië

De besmettingscijfers lopen hier ook stevig op, niet zo verwonderlijk met zo weinig beperkende maatregelen en de wijdverbreide vaccinatieonwil. In Toscane is het aantal positieve testen in één week toegenomen van 126.888 op 30 december naar 218.441 op 6 januari. Hier neemt het aantal ziekenhuisopnamen i.t.t. in Olanda wel toe, ook op de IC's. Italië heeft ook te maken met een menigte no-vaxers. De pikantere berichten komen in de krant. Zo was er een senator die overal verkondigde wat een onzin dat gedoe met die COVID allemaal is. Ondanks zijn naar eigen zeggen voortreffelijke immuunsysteem liep de gast toch een besmetting op. Binnen een week was ie kassie-wijlen. En zo was er een arts die weigerde zijn patiënten het vaccin toe te dienen. Hij had speciaal een rode viltstift aangeschaft om de plek waar hij de fysiologisch zout-spuit zette te markeren. Pleister erover, net echt. Aan het einde van de dag mikte hij de vaccins in de vuilbak. De man is in de kraag gevat. In de provincie Lucca schijnen er 320 'medici No-vax' rond te lopen... Hoe leggen die hun beroepseed uit?

Afijn, er komen hier strengere regels aan. Er komt een vaccinatieplicht voor >50-jarigen. Dat heeft in Toscane al geleid tot een boom in afspraken voor het zetten van een vaccinpikuur, het gaat om de eerste prik. En eigenlijk is er sprake van slechts een boomn-pje. 1900 afspraken op een totaal van 183.500 nog in het geheel niet gevaccineerden is ook weer niet zo geweldig. De verwachting is wel dat het aantal afspraken snel flink de hoogte in zal gaan. Over een paar weken kan je zonder "Green Pass' niet meer naar je werk; Vanaf morgen mag je zonder al niet meer bus en trein in. Vanaf 20 januari ook geen winkel meer in. Een soort lockdown voor NO-vaxers wordt ingevoerd, zoveel is zeker. Ze doen hier dus een 2G-tje. Hopelijk gaat het helpen. Ik heb nog niet gehoord of gelezen dat sluiting van winkels en restaurants etc. wordt overwogen. Hopelijk gebeurt dat ook niet, we hebben de 'leegheid' van het bestaan hier tijdens de eerste golf meegemaakt. En als ik hersteld ben wil ik graag weer eens naar een van onze favoriete restaurants. NB. Ik heb het nog niet geschreven of het is vandaag gebeurd.

Overigens is het wachten op een virusvariant die net zo besmettelijk is als omicron en net zo veel schade doet als Delta. Dan zijn de rapen gaar. Zeg niet dat het niet kan.

Om naar uit te kijken

In de eerste plaats naar het gewone leven, lucht en ruimte, maatschappelijke rust, bewegen zonder vrees. Maar ook naar nr 11 van UILEN dat in de loop van deze maand uitkomt. Als redactielid heb ik daar ook in Lucca nog aan gewerkt, al was dat nog slechts de drukproeven controleren

UILEN nr.11

UILEN nr. 11 ligt nu de drukker. Het betreft een extra dik jubileumnummer (160 pp) vanwege het 25-jarig jubileum van STONE, een van de bij het tijdschrift betrokken Uilengroepen.

Nadere info over inhoud en bestelwijze is te vinden op www.steenuil.nl

Kwa koers kijk ik uit naar de start van Tirreno-Adriatico op 7 maart, start hier dichtbij in Camaiore. Ik smeek de beschermheilige van de wielrenners dat deze mooie koers mag doorgaan.

Ik kijk ook uit naar het nieuwe boek van Michel Houellebecq, Anéantir in het Frans. Ik ben fan. Het boek is op 7 januari uitgekomen, tegelijk met de Italiaanse vertaling. Die vertaling zou ik wel willen lezen, maar het is wel een dikke pil, 600 pp of daaromtrent. Daar ga ik wel wat lang over doen, maar anderzijds is de Nederlandse vertaling pas dit najaar te verwachten. Lastige afweging. Want ik wil ook graag beginnen aan Verhaal van een Leven, deel 1 van Konstantin Paustovsky. Als ik Peter Winnen uit heb.

_______________________________________________________________

Deze dappere figuur probeert de kerk op Piazza Michele tegen te houden. Gemaakt door:

Emanuele Gianelli

Fideli sono i cani (dat zei il capo dei capi  'Toto’ Riina)