Weer terug van Lucca (na 2 weken).....

 

Beeld op de Muren van Lucca

Genieten

Waar word ik zoal vrolijk van? Van heel wat eigenlijk wel. Meno male (gelukkig maar). Bijvoorbeeld van onze 20 uur nieuwslezeres, woensdagavond in een fraai rood jurkje. Dat rode jurkje eigenlijk vooral. Van een wandeling met Mary-Anne over de Muren van Lucca, met een licht alcoholische versnapering (en/of thee) na. En van de scherts in de fietswinkel van Paladino, o.a. over de stand van het land, la Bella Italia, volgens hem en anderen hier failliet. Da's dan weer niet om mee te lachen. De vrouw van Pala, lerares Cristina, moet zelf papier kopen voor haar klassen, school noch  ouders hebben het geld daarvoor. En 's avonds moeten de schriften mee naar huis, anders worden die gejat.  Een andere schande volgens Paladino is dat er in Toscane en in andere traditionele wielerstreken binnen Italia komende maand niet of nauwelijks wedstrijden georganiseerd kunnen worden: wegens geldgebrek. Sommige ploegen gaan uit pure nood dan maar in Noord-Africa wedstrijdje rijden. Nota bene! Italia is een Midden-Afrikaans land geworden dat naar het noorden trekt om te kunnen wedstrijdfietsen.

Wel weer lachen is het met de zwarte dames langs een van mijn favoriete racerondjes, het zogeheten Hoerenrondje . Die lachen ook naar en/of om mij, om redenen die ik over laat aan de fantasie van u, lezer. Of om het over andere vormen van kunst te hebben... ik heug me nog het bezoek met Sonja en Richard aan Gent vanwege de tentoonstelling van Panamarenko in het SMAK te Gent; ik moest er weer aan denken toen gisteren in het nieuws kwam dat de baas daar, Jan Hoet was overleden.

Aeromodeller (Zeppelin), 1969

 

Uiteraard word ik ook vrolijk van al het vogelengezang onderweg, tijdens mijn ritjes op de Cannondale. De mannelijke vertegenwoordigers van soorten als Europese kanarie, Tjiftjaf, Zwartkop, de al genoemde Cetti's zanger etc.etc. laten zich van hun meest levenslustige kant horen. Gisteren (donderdag) vielen mij vooral de uitbundige Zanglijsters op; kennelijk zijndie niet allemaal tot paté  verwerkt. En des avonds lach ik mijn eige zelf de stuipe bij het lezen van 'Trager dan Snelheid', ja, een boek van Herman Brusselmans. Zo kan ik nog even doorgaan. Het leven is mooi, maar je moet het zien, weet je wel? Daar komt het wel op neer. Zo kijk ik er tegenaan als ik op mijn vaste stekje op het Anfiteatroplein neerstrijk voor een glas gezonde hersteldrank.

Genieten naar voren, dat kan ik ook. Morgen begint Beleef de Lente weer, met o.a. mijn favoriet de Steenuil. We verwachten zeker daarvan mooie beelden op de nieuwe nestlocatie (een anti-marterkast in een 105 jaren perenboom). En om bij het fietsen te blijven.... Zaterdag Omloop het Volk, kan niet wachten, de opening van het Noord-Europese wielerseizoen. Ik tip Lars Boom als winnaar. Evengoed kijk ik uit naar onze fietsvakantie hier in mei, etappegewijs door Toscane; Mary-Anne op haar Merida-ebike, ik op mijn Cannondale. Mary-Anne is dus van het bagagevervoer, dat spreekt!

Schaduwen en Sluiers

Ook in Nederland wordt het lente, hoor ik. En zie ik in de mooie fotoreportages van Freek Mayenburg over het Groene Hart. Die komen we voor enige tijd ter plaatse beleven. Vanmiddag vliegen we terug naar Amsterdam. En gaan dan meteen door naar het ziekenhuis in Eindhoven. Daar ligt mijn oude vader, en hij ligt niet best. De artsen met wie ik dagelijks contact heb gehad spreken hoopvol uit dat hij het ziekenhuis ook nog wel van de buitenkant zal kunnen bekijken. Binnen de familie- en vriendenkring wordt daar hevig aan getwijfeld. Niettemin moeten we ons voorbereiden voor als hij toch nog met ontslag zou kunnen. Er moet dan veel aan Thuiszorg worden georganiseerd. Dit alles heeft ons hier flink bezig gehouden: overleg met het ziekenhuis, overleg met de zorg, overleg met de familie. Graag gedaan, daar niet van. Want ja, hoe is het eigenlijk? Het is wat het is, en daar gaat het om. Hoe het intussen met onze Ethiopische 'zoon' Muluye gaat, weten we niet, maar ook hij ligt niet best.

Fietsen als afleiding

Op de fiets kan ik de zinnen goed verzetten. Gisteren, donderdag heb ik een rustig ritje van net aan 50 km gereden, een ritje dat ik heb opgedragen aan mijn vader. Beetje jammer wel dat ik de Gran Premio di Camaiore, de eerste serieuze profkoers hier in de regio, ga missen. Ik had daar graag mijn mede-Gaullist Marc de Maar aangemoedigd, die volgens mij mee rijdt voor zijn ploeg United Healthcare. Ook Thomas Dekker zal ik waarschijnlijk niet kunnen aanmoedigen als hij hier over enkele weken in de rondte rijdt in de Tirreno-Adriatico.

Parkoers GP

 

Mooiste zelf gereden route (met Michel en Dario) in de laatste week was zeker het Serra-rondje over Buti. Een schitterende klim vanuit dat plaatsje. Mooi open, in de zon, mooi uitzicht steeds. Pittig zeker ook. Voor Buti is het nog valsplatterig, in het stadje ter plaatse van het marktplein gaat het abrupt naar 9%. Dan moet er al een beetje worden gewerkt. Dat wordt verderop op sommige stukken zeker zo, als het bij tijd en wijle naar de 15% gaat. Toch kwamen we gezond boven, de laatste kilometer konden we rond de 4% al een beetje uitbollen. We kozen voor de afdaling naar Calci, lekker haarspeldend over een prima lopende, en goed overzichtelijke weg. Tot aan dat plaatsje zelf, waar het in een klap smal wordt en bochtig blijft. Oppassen hier.

 

Ook deze mooie herinnering neem ik vanmiddag mee in de vlieger naar het vaderland.  

 

 

Terug in Lucca!

Genieten onder een Grauwsluier

 De heer Puccini, voornaam Lucchees

Het gaat snel, de eerste week van ons verblijf in LUCCA zit er al weer op. En wat voor week werd het....! Mogelijk zijn we snel weer thuis.
Ik kan beginnen over de warme ontvangst door bekenden en het mooie, lenteachtige  weer. Dat heb ik bij deze gedaan. Ook kan ik het hebben over de knalharde zang van de Cetti's zanger langs het parkoers van sommige van mijn fietsritjes; ze baltszangen de vouwen uit mijn fietsbroek. Of de heer Goudhaan(tje) die in onze achtergiardino met zijn loopje de naalden van de Fijnspar in trilling brengt, de merels die hun druifje komen ophalen, en al die andere zangers die horen bij de lente. Dan wel kan ik het hebben over de sfeer in de oude stad, nu nog zonder hordes toeristen. Prachtig, allemaal. Als je van dat alles niet, of niet ten volle weet te genieten, dan mankeert er wat.

 

Corso  Garibaldi

Dat was meer dan het geval in de achterliggende week; niks onbekommerd het lokale leven genieten vooralsnog. Koud 3 dagen hier werden we opgeschrikt door het bericht dat mijn vader (dement en bijna 91) 's morgens op de vloer van de huiskamer in zijn appartement was gevonden. Hij bleek de deur naar zijn huiskamer te hebben gebarricadeerd. Hij was weliswaar gewond maar goed aanspreekbaar. Er zou op hem zijn geschoten. De laatste tijd had hij al flink last gehad van - al of niet vermeende -  oorlogsherinneringen. Maar verder was hij nog redelijk kwiek, zeker ook bij mijn afscheid, een paar dagen voor ons vertrek naar Lucca; hij wist precies wanneer we er weer zouden zijn (o.a. voor zijn verjaardag in april).  Uiteraard zijn we hevig geschrokken. In het ziekenhuis bleek hij een longontsteking te hebben, geen sinecure voor iemand die al sinds zijn 65e leeft op slechts één long, die het bovendien niet 100% doet. Vandaag bleek dat hij achter die ene long vocht vasthoudt. In het ziekenhuis doen ze er alles aan om hem weer op de been te helpen. Sinds de gebeurtenissen heb ik dagelijks contact met de afdeling waar pa ligt, met de medici, en ook met de familie. Het hakt er emotioneel behoorlijk in, uiteraard. Vandaag was er absoluut nog geen aanleiding om terug te komen, zo verzekerde het ziekenhuis mij, maar we houden absoluut rekening met een voortijdige terugkeer in de loop van deze week of snel erna. A.s. dinsdag heb ik een gesprek met de hoofdarts-geriater, dan weten we meer.

Verder vroegen nog enkele zaken veel energie, ook m.b.t. de familie. Kan ik hier niets over kwijt. Wel over het noodbericht dat we vrijdag jl kregen van de broer van onze 'zoon' Muluye in Ethiopië. Trouwe lezers herinneren zich wellicht dat wij de opleiding van Muluye hebben gesponsord t/m de universiteit. En dat hij - net aan het werk - werd getroffen door immense nierproblemen; alleen een transplantatie kon hem redden. Die is uitgevoerd, in India. Eens in de 2,3 maanden moet hij naar de hoofdstad, Addis Abeba. De medische zorg in Ethiopië is niet bepaald van het niveau wat wij gewend zijn. Muluye moest deze week met acute, levensbedreigende problemen in het ziekenhuis van Lalibela worden opgenomen. Alleen... daar beschikte men niet over de middelen om hem te helpen. Daarvoor moest hij naar Addis Maar ja, geen geld, enzo. We wachten de berichten af, maar zien het eerlijk gezegd wat somber in.

Toch wat gefietst... 

... en gewandeld.

Daarom: niet slecht, wat afleiding op zijn tijd. Fietsen helpt mij heel goed. Ik heb al wat mooie ritjes gemaakt, 6 in totaal, maar de meeste kort, maar toch inspannend genoeg. Tsja, mijn Italiaans wordt dan misschien langzamerhand wel wat beter, voor het fietsen geldt het omgekeerde. Een zeer ambetant ritje betrof het Matraia-rondje, heb ik met Dario maar wat op het gemak gedaan. Gisteren, zaterdag, was ik voor het eerst weer een beetje tevreden over mezelf. Het liep lekker op mijn rondje Monte Magno. Morgen heb ik afspraak voor rit over de Monte Serra, die we te grazen gaan nemen vanaf Buti, een klim bekend van een eerder blog 'Ik reed met Taylor Phinney'.

 

Spoelt Toscane weg??

Ben wel benieuwd hoe de weg naar boven (en naar beneden, richting Calci) er bij zal liggen. Het heeft hier de voorbije maanden hevig geregend, met veel aardverschuivingen en wegverzakkingen tot gevolg (een paar 1000!!!). Voorzichtigheid geboden hier, zeker tijdens afdalingen, toch vaak al van het onoverzichtelijke type. Veel gaten in de weg, en veel linke plekken met steentjes en afgespoelde aarde.

                                          Lastig rijden hier....

Ik hoop over dat voor vele coureurs en andere renners favoriete rondje de volgende keer te kunnen berichten.

 

 

 

Marco Pantani, afgelopen week ook al 10 jaar geleden vertrokken

Lucca, de groeten (en tot de volgende keer)

 

De roodhemden van Garibaldi

 

Terugblik

Gisteravond ons laatste afscheidsetentje gehad met de lokale Steenuil-deskundige Riccardo. Het zit er weer op, het waren (ruim) twee fantastische maanden. En de weergoden deden in tegenstelling tot dit voorjaar goed hun best om het ons naar de zin te maken. Er waren weliswaar ook enkele noodweerdagen met overvloedige regenval ('waterbommen'), met nogal wat schade en vertwijfeling in de regio tot gevolg. Overstromingen, weggezakte wegen, geïsoleerde bewoners, dat werk. Te warm voor de tijd van het jaar, en soms wateroverlast; dat gebeurde met name in Ottobre pazzo veel te warm en toch zeer nat. In het algemeen dus wel pracht weer. Zo kon ik in september fietsen met temperaturen rond en boven de 30, en in oktober was dat nog altijd (dik) boven de 20. Nog steeds is het lekker toeven (vandaag graadje of 21). Bij elkaar heb ik deze periode circa 2750 kms weggetrapt, in het algemeen ook 'kwaliteitskilometers', gelet op het aantal hoogtemeters; dat waren er ruim 30.000. Ook met Mary-Anne samen wat tochtjes gemaakt en uiteraard i.h.a. voor een groot deel buiten geleefd. Nadeel: heel veel muggen, zeker bij ons in de tuin.

 

In deze periode waren er ook enkele aanprekende evenementen. Vanzelfsprekend denk ik in de eerste plaats terug aan het WK Wielrennen; geweldig om dat in het zeer wielerminded Toscane van zeer nabij - wat zeg ik? er midden in!- mee te beleven. Meest recent in het geheugen echter: het festival Comics & Games van het afgelopen lang weekend. Lucca-centrum beleefde een soort overstroming met de  > 300.000 bezoekers in 4 dagen. De Muren en het centrum waren mudjemudjevol. Heel bijzonder: zeer relaxte sfeer, geen enkele wanklank. Zie ik in Olanda nog niet zo gauw gebeuren. Overigens had ik totaal geen idee wat er zoal door individuen en groepen werd uitgebeeld. Zo lagen er links en rechts in de bermen of andere  'strategische' locaties quasi-militairen quasi te schieten. Leuke hobby's hebben sommige mensen... Andere players zagen er heel wat minder agressief uit, waarvan bijgaand enkele voorbeelden.

  

 

Een willekeurige selectie  

 

 

 

  

                                       

Ook medefietsers Pete 'Ziddy' Zaitsev en Dario Trabucco werden aangestoken door de feestelijkheden. Foto is van bij de start van ons ritje d.d. 31/10 in de noordoostelijke heuvelen.

 

 

 

 

2750 kms gereden, dus. Dat lijkt heel wat, maar ik zag laatst een staatje dat inzicht biedt in het aantal door de wielerprofs afgelegde wedstrijdkilometers. Albert Timmer van Argos-Shimano staat op nr. 1, met 16.579 kilometer, bijeen getrapt in 97 wedstrijddagen. Onze vriend Voeckler staat 2 met 500 km achterstand. Heeft denk ik 3 wedstrijden minder gereden. Binnen de top-11 vinden we nog 3 Nederlanders terug. Jawel, onze jongens Trappen met Lust. Ik neem aan dat ze ook nog een beetje trainen. Reken maar uit. Kortom, waar hebben we het over met mijn schamele kilometertjes. Maar goed, ik ben  geen wielrenner, ik hoef er zeker mijn geld niet mee te verdienen. Meer een enthousiast, of gepassioneerd fietser, die wielrennertje speelt, af en toe zelfs met enige verve. Met ongeschoren benen, de ultieme ontmaskering. Voor wat het waard is. Maar wel lid van Gaul! , genomineerd voor DE wielervereniging van  het jaar

 

Op dinsdag heb ik als afronding van het fietsgedeelte nog maar eens het rondje Balbano-Pitoro gemaakt. Er zat onverwacht nog een PR op de Balbano-klim, daarna deed ik het heel rustig aan over de Pitoro, want nog even genieten van rust, uitzicht over olijfgaarden, moerassen en de zee; en van de volle zon. Lekkere haarspelden, niet te gek zwaar (al bepaalt de coureur zelf hoe zwaar het gaat zijn....). Met mijn PR werd ik overigens bij lange na nog geen KOM (King of the Mountain) ter plaatse. Da's maar goed ook, want zo'n positie kan je zo maar weer kwijt zijn, zoals de bekende coureur A.Hitler destijds overkwam. 

 

Economie

Mary-Anne en ik hebben goed ons best gedaan de economie te steunen. Het zal lokaal hebben geholpen (omzet), voor Italië als geheel heeft het weinig zoden aan de dijk gezet. Met name de jeugdwerkeloosheid (> 40%) en de staatsschuld zijn torenhoog, en toegenomen sinds wij hier begin september neerstreken. Niettemin, hier rondlopend lijkt het of het wat beter gaat. Veel bouwactiviteit, alleen al in ons straatje worden momenteel 7 appartementen geheel gerenoveerd. En ook de bouwvallen op de Muren, waaronder de Casa del Boia. Voor 1825 was dit een van de plekken waar schutters de stad moesten beschermen tegen aanvallen van buiten. In de twee decennia erna was het de locatie waar de beul zijn werkzaamheden verrichtte. Er kwam ook een guillotine te staan, maar die werd nimmer in actie gesteld, en daarom in 1847 weer afgebroken. Vanaf  dat jaar1847 (!) staat het pand al leeg en legt het te vervallen. Daar is nu dus een einde aan gekomen, na de voltooiing van de restauratie komt er een museum, gewijd aan de pelgrimsroute Via Francigena, een oude pelgrimsroute (voor het eerst beschreven in het jaar 990), ook wel bekend als de Weg naar Rome. Het is maar dat u het weet.

 

Mary-Anne poseert gedwee voor de Casa del Boia

 

Ondanks de belabberde economie is de jacht in Italië nog altijd een populaire sport. Het is nu weer het seizoen. Voor de jacht op Wilde zwijnen bijvoorbeeld. In de krant heb ik al diverse malen het verslag van weer een jachtongeluk in (ook) Toscane kunnen lezen. Zoals het verhaal hoe een groepje marmermagnaten op zwijnenjacht ging en de ene jager op zeker moment de ander voor een Wild zwijn aanzag, en -paff - plat die gozer. Weer een man minder, zou de heer Thom van Rossum zeggen, in dit geval een jachtman. Een andere keer was het nog straffer: een zeker gezelschap was op pad gegaan op de Houtsnippenjacht (de Wilde zwijnen gingen een beetje vervelen, kennelijk). U voelt hem aankomen: een van de jagers meende dat er ergens in de bosjes een Houtsnip opvloog, en - knal - weer raak, ook plat. Niet die snip, maar die maat van de schutter. Zo neemt het aantal jagers in Italië toch gestaag af, want van de onderkant schijnt er niet veel bij te komen. Ook een gevolg van de crisis, naar men zegt.

 

Grappige ontmoetingen

We hebben opnieuw weer vele leuke contacten gehad. Zoals op het terras van de bar van Julia (met wie we bijna dagelijks een eind weg kleppen en met wie ik recepten uitwissel). Een grappige ontmoeting met onverwachte wending was wel die met twee bouwvakkers. Eentje er van  kenden we al van vorige bezoeken, maar zijn maat bleek net als wij goed bekend met Oddballs, een prachtverblijfplek in het hartje van de uiterst fascinerende Okavango-delta in Botswana. Zeer geanimeerd wisselden we ervaringen uit, m.n. wat betreft onze belevenissen met Krokodillen, Nijlpaarden, Leeuwen en ander lokaal gespuis. Ik zou zo wel terug willen....

 

Eerder had ik in het op de Passo Lucese nabij Gombitelli een leuke ontmoeting met een groep fietsers uit Nederland, de mannen van de Houtlijntrein. Met éen van hen had ik al eens mailcontact gehad, zij lieten zich voor hun trip deels inspireren door mijn blog. Een hele eer en ook erg leuk! Zie eerder blog en hun verslag van die dag.  

 

Met de Houtlijntrein en Bart Dekker op de Passo Lucese

 

Cultuur

Wat betreft 'geestelijk voedsel' hebben we nog wel een en ander tot ons genomen. Veel schilderingen/fresco's in diverse kerken. Heel oud al, en heel prachtig, maar bij de 37e ten hemelopneming slaat het me wat klam uit de plunje.

 

Twee bijzondere gevallen:

1. De tentoonstelling in het Museo del Risorgimento (Palazzo Ducale), gewijd aan het leven van Giuseppe Garibaldi. Hij is een van DE belangrijke figuren in de wording van de Italiaanse staat (in de 19e eeuw). Zo werd hij een nationale held. Lees hier maar wat hij zoal met zijn gewapende broeders en zusters heeft verricht. Beroemd is ook zijn gade Anita (Ana Maria De Jesus Ribeiro), geboren Braziliaanse en aldaar op haar 18e ook erg revolutionair bezig. Zij volgde Garibaldi in 1848 naar Italië, maar een jaar later, samen op de vlucht voor de Fransen, stierf zij in de armen van haar geliefde, zwanger en ziek van de malaria.

 

 

Met zijn stervende vlam en medestrijder Anita in de armen

 

2. Met Dario en Genny bezochten we jl. zaterdag Pietrasanta, stadje met vele kunstenaars onder de inwoners. Lekker gegeten ook, maar de ontmoeting met de werken van Fernando Botero, de Columbiaanse schilder/beeldhouwer was eveneens indrukwekkend. Meneer houdt van ronde vormen. Het grappige is dat hij ook een fresco met zijn kenmerkende wulpse vormen in een van de kerken heeft hangen: ‘De poort naar het paradijs’

 

 

 

Mary-Anne en Genny in hartje Pietrasanta                  Poort naar het paradijs

 

Het zit er op, we lopen op het laatste gras, zoals Bart D. het zegt. Volgend jaar zitten we hier D.V. weer een poosje. Tot slot nog een leuk muziekje en, vooruit, nog een paar foto's.

 

Ich hab den Tag auf meiner Seite ich hab Rückenwind!

 

 

 

 



                                                 Duizendpoten

 

 

 

Ook in Lucca wordt het Herfst

 

 

 

Dat kan je op deze plaatjes, geschoten vanaf/op de Muren, wel zien. Blaadjes worden bruin, geel, rood. En vallen. Evenals de kastanjes, en de eikeltjes.

 

 

In de heuvels en bergen rondom Lucca, zeg maar het gebied van onze 'koersparkoersen', is het soms laveren rond de gevallen bladeren en al of niet platgereden kastanjes. De ochtenden zijn vochtiger en frisser, de dagen korter. In de velden verzamelen zich bonte kraaien en groepen Koereigers. De boomkrekels houden langzamerhand hun snater (nou ja, bij wijze van zeggen dan), een enkele keer word je rondrijdend nog opgeschrikt door het kabaal van de Cetti's zanger. Van de vogels vallen verder vooral de vele Roodborstjes op; die doen massaal een piepend wieltje na. Het is maar normaal. Ook dat deze knapzak bedacht dat het binnen prettiger toeven zou zijn, en daarom een plekje in onze slaapkamer kwam opzoeken.

  

Duizendpoot (Scutigera coleoptrata)

 

Niet normaal zijn de actuele temperaturen. Het is momenteel prachtig weer, met temperaturen boven het meerjarig gemiddelde. Dat betekent dat het (ons) leven zich voor een groot deel buiten afspeelt, al of niet op de fiets. Gisteren (zaterdag 26) samen met Mary-Anne op heur e-bike bv. een rondje Massaciuccoli-Balbano (klim) gemaakt met lunch in het moeras van Parco Nazionale (Oasi L.I.P.U.).

 

 

Gezellig, en tevens een goeie hersteltraining voor schrijver dezes na de 300 meer racy kms van deze week (max. hartslag vandaag 128 bij heuvelsprintje). Vooral de rit van eergisteren met 2 Italianen (Dario en Aurelio) en mate Pete from Australia was wat minder dan niet mis, want met 1540 hoogtemeters over een afstandje van zowat 90 kms. Maar de vorm, in ieder geval de conditie is prima, want thuisgekomen niet moe, en meteen pronto om met Mary-Anne iets leuks te doen. Wel eerst douchen natuurlijk...

 

Op de Trebbio (vanaf Bagni di Lucca)

 

.... en even een kijkpauze vanaf Matraia (na de steile afdaling van de Pizzorne)

 

 

Toch is het de laatste weken een paar keer regelrecht pokkenweer geweest met enorme hoeveelheden regen. Dat ik een ritje met Cristiana en Paladino moest afbreken vanwege hevige nattigheid is niet zo erg, geschikte fietsdagen genoeg.

 

 Met Cristiana en Paladino de bui afwachten

 

Vervelender is het voor de mensen die werden getroffen door overstromingen. In diverse dorpen in met name de bergen moesten mensen worden geëvacueerd of raakten voor dagen geïsoleerd; ook de materiele schade door overstromingen etc. aanzienlijk. De kranten spreken over een enorme waterbom die boven onze contreien is gevallen. Wie de Ponte del Diavolo en de lieflijk stromende rivier de Serchio eronder kent moet maar eens naar dit filmpje kijken. We hebben in oktober 2x zo'n stortbuiendag met grote gevolgen gehad, terwijl ook toen de temperatuur toch niet of nauwelijks onder de 20 zakte. Kortom, nog geen kou geleden. En toen het dan regende gingen we gewoon lekker eten bij Ammodonostro, waarna een uitbuikwandeling door de stad.

  

Zo'n stadwandeling levert altijd wel mooie plaatjes op.

 

Die bos bloemen in de prullenbak roept wel zekere vragen op.... Is wellicht mèt de bos ook de liefde voor deze of gene begraven?

 

Holistische pedagogie, daar knapt een mens van op

En, zoals bekend, na regen komt zonneschijn zoals we allemaal weten. Ook met het fietsje heb ik ruim geprofiteerd van het fraaie weer.

 

 

Ik kan over elk gemaakt ritje wel wat vertellen, maar ik zal de lezer een beetje sparen. Al dat gelul. Over fietsen. Op een gegeven moment komt het je neus uit. Twee ritjes pik ik er nog uit.

Rit met Simone, de banketbakker,  heuvelen in het wijn- en olijfgaardgebied boven Lucca. San Gennaro, Valgiano, Matraia, dat zijn zo wat dorpjes waar je doorheen komt. Het gaat prachtig op en neer, het is steeds landschappelijk fantastisch mooi. Dat het die dag ook weer lekker weer was kan je wel uittellen, als je weet dat we deze (Westelijke) Smaragdhagedis bijna overhoop reden.

 

 

 

Rit met Mary-Anne,  met twee klimmetjes. Op deze foto voegt ze de Monte Magno toe aan haar palmares. Zeer waarschijnlijk werd ze hier in STRAVA-termen QOM (Queen of the Mountain), sectie e-bike.

 

 

Bijna alle fietsers die op Monte Magno aankomen stoppen daar even om wat water bij te tappen. De kraan bevindt zich onder een stokoude Steeneik, waar de gemeenschap bijzonder trots op is. Het is zeer terecht dat de passerende cyclisti middels onderstaand bord wordt gevraagd de boom en de directe omgeving te respecteren (niet plassen, geen afval achterlaten). Men doet zelfs een beroep op ons aller intelligentie! Oeff....

  

 

 

 

Zo langzamerhand begint ons verblijf hier ten einde te lopen. Het wordt ook wel weer eens tijd mijn oude vader te gaan bezoeken, al hebben we hem zeer regelmatig aan de telefoon. Er staan ons hier nog mooie dagen te wachten, en ook een serietje uit-etentjes, waarvan sommige bij wijze van afscheid. Zo meteen fietsen we naar Vorno, voor de luncht bij Michel (ex-fietskoerier, nu webverkoper fietsen en fietsonderdelen etc.) en Minke. Mooie aftrap van de nieuwe week. 

Op de meukmarkt