Leven, als het kan

                           ... tussen de olijfboomgaarden.....

Bezoekpiekje

                                          Mark, Timo en Roel lopen binnen

Het was gezellig met de 3 elkaar overlappende parties die de afgelopen weken Lucca aandeden. Ook een beetje druk voor ons natuurlijk, en een beetje passen en meten. Volgens mij is dat best goed gegaan. We hebben samen gefietst, gegeten, gewandeld en geterrasseerd, c.q. het glas geheven, maar niet de hele dag en niet met allen tegelijk. Dat dan weer niet. Zaterdag jl. was iedereen weer terug naar Nederland, voor Koningsdag te genieten natuurlijk. Alleen Noud en Ineke maakten met hun camper nog een omtrekkende beweging via Venetië en Oostenrijk. Om Koningsdag te mijden, wellicht.


         Noud & Ineke. En Mary-Anne        Met Timo en Roel in vogelkijkhut


                      Familie-eten op ons terras - er werd ook veel gelachen....

Niettemin heb ik die drukke week goed mijn kilometers kunnen maken, 520 in totaal, waarbij 5300 hoogtemeters waren te overwinnen. Niet het langste, maar denkelijk wel het mooiste ritje ging in internationaal gezelschap van enkele Italianen, 2 Noren en CORridore Bergen Henegouwen (ex-voorzitter  van WV Het Stadion, qua tenue de Go Ahead Eagles  onder de wielerverenigingen) over o.a. de zogeheten Piccolo Mortirolo. Best pittig, die klim, maar komt toch niet in de buurt van de echte Mortirolo in Noord-Italië, die elke geaarde would be-coureur uiteraard op zijn/haar palmares behoort te hebben..


          3e van rechts: Cor (foto: Roberto Ciampi)

Uit een van de vele olijfgaarden op deze klim kwam plotseling een hoedje boven de berm te voorschijn. Onder het hoedje bleek Dario aanwezig, met een fototoestel om zijn nek. Met het oog op de Gran Fondo di Versilia van zondag jl. (overigens gewonnen door zijn La Bagarre-ploeggenoot Hubert, en andere ploeggenoot Stefano Cecchini (!!) op de 3e plaats) had hij zich een rustdag gegund. Dat leverde een hele serie mooie foto's op, zoals de volgende twee.


         .. op de Piccolo Mortirolo: grinta zat, maar de aftakeling laat zich merken....
                              ... Cor ging ietsje harder omhoog, minder sleet/meer talent....

Helaas miste broer Mark 2 dagen wegens een in Firenze opgelopen zonnesteek, da's veel tijd voor als je maar een week hier bent. Hij kon niet mee met het voor vrijdag geplande tochtje naar de moerassen van Massaciuccoli, op door de alweer edelmoedige Paladino ter beschikking gestelde fietsen. Aldaar op een zakdoek moerasnatuur en Romeinse archeologie.



Jammer dus dat Mark niet mee kon, maar tegelijk ook erg leuk om het tochtje met beide neven te ondernemen. En de lunch bij de uitspanning van onze bevriende Kroaat aan de rand van de moerassen smaakte ook al bijzonder goed. Enkele beelden:


                                                            Monte Balbano



               Massaciuccoli.... de Romeinen (en de Etrusken) waren ons voor!


 Afscheidsconsumpties met Liesbeth, Cor, Mark, Timo en Roel

Leven en Verval

Leven is Leven, ..... en je moet er door heen (R.F. te A.)
Met het fietsen (en daar niet alleen) merk ik wel dat de sleet er aardig op zit. Elk jaar wat minder kracht, elk jaar wat langzamer herstel van (m.n. fysieke) inspanningen. Pijntjes hier, pijntjes daar. Dat hoort ook zo, op mijn leeftijd. In feite ben ik ruim over de grens van mijn biologisch-functionele houdbaarheid heen. Maar ik wil nog wel een tijdje voort. In de wetenschap dat er op elk moment iets stuk kan gaan in mijn lichaam. Niet te veel over nadenken, maar er kan heel veel stuk in een mensenlichaam. Niets anders te doen dan tot de tijd dat het zo ver is proberen de tijd zo prettig mogelijk in te richten; met leuke èn nuttige dingen, want ook dat kan leuk zijn. Lukt aardig, al maakt de toestand in de wereld dat niet altijd even makkelijk.

Eigenlijk zou ik nu in een land als Mali moeten wonen, als wijze oudere onder een grote Baobab-boom gezeten mijn visie op het reilen en zeilen in het dorp gevend aan hen die zich nog wel moeten uitsloven. Zo'n sfeer zou me bevallen, zij komt sterk naar voren uit een bundel van Cees Nooteboom met prachtige verhalen over zijn reizen door Afrika  (De roeiers van Port Dauphin). Die spelen zich alle af in een tijd dat nog geen mens voor vakantie naar dat continent toe ging, de jaren '60.  In deze moderne tijden is van die sfeer niet zo veel meer te herkennen. Verval, aftakeling van oude culturen, en richting ervan zijn overal ongeveer hetzelfde. Het is de vooruitgang, die niet stilstaat. Wij kunnen nauwelijks anders dan maar een beetje meebewegen.

 

Verval van een bestaande cultuur en het dan maar wat meebewegen is ook onderwerp van de onlangs uitgekomen roman Soumission van Michel Houellebecq, mijn favoriete schrijver, of toch een van de.. In de loop van mei verschijnt de Nederlandse vertaling). Wat gebeurt er als de Moslimbroederschap de verkiezingen van 2022 in Frankrijk wint, om vervolgens de sharia in te voeren? Mensen maken dan keuzes, ze moeten ook. Maar welke? De hoofdpersoon bekeert zich. Hoe het verder gaat moet ik nog lezen.

 

Lichamelijk verval is, anders dan - wellicht sociaal en cultureel verval -, onomkeerbaar; iedereen gaat een keer dood. Zoals gezegd, zelf wil ik nog graag verder, maar ik vermoed dat ik het goed zou kunnen accepteren als op een dag blijkt dat ik op weg naar een snel einde zou zijn. Naarmate een geliefde uit je kring van familie of vrienden ouder is, is zo'n definitieve aftakeling makkelijker te accepteren, hoe triest een afscheid ook moge zijn. Als het om jonge mensen gaat wordt het een ander verhaal. Zoals bij Noa, basisschoolleeftijd, kleindochter van vrienden Martien en Marie-Louise uit Nijmegen. Begonnen met een tumor in de hersenen, die vorig jaar weer terugkwam. We volgen het proces van vallen en opstaan en de ellende en onzekerheid die dat voor ouders en grootouders met zich mee brengt via direct contact en de nieuwsbrief 'Noa, de allerliefste'. Aangrijpend, want ingrijpend....... Het gaat nu heel slecht met Noa. Hoop is er niet meer.

 

                               Caroline op haar laatste profielfoto op Facebook

 

Vanochtend (1 mei dus) kwam het trieste bericht van vrienden Maarten en Carla dat dochter Caroline (39, toffe meid, fysisch-geografe)  deze nacht is overleden. Een paar jaar geleden werd zij al getroffen door borstkanker; van de operatie en de daarop volgende chemo herstelde zij goed. Twee weken geleden werd zij verlost van een tumor in de hersenen. Nog geen twee dagen later begonnen de complicaties en de hevige pijn. Er was geen kruid meer tegen gewassen. Wij delen hier in Lucca het verdriet van de familie.

 

 

                                                      Capella Monte, een groet aan Caroline

Lucca: bezoekseizoen op streek....

..... en onze tijd hier dus ook! We zijn al weer over de helft. Sinds donderdag jl. is ons huis in Utrecht verhuurd. Scheelt in de kosten die twee pensionados moeten maken om hier te kunnen verblijven. Anders gezegd: we kunnen volgend jaar terug komen. Gaan we doen! Gaan we ook weer naar de tuinmanifestatie Verde Mura, de eerste gebeurtenis van allure in Lucca, waarmee meteen de lente definitief van acquit gaat.


 

Van Viner naar Viner

Ik heb me ook verzekerd van een mooie fiets. Dit keer begon ons verblijf wat dat betreft wat ongelukkig. Door een misverstand en beroerde leverantie van bestelde fietsen door Pinarello had Paladino geen fiets voor mij. Ik heb toen eerst elders een fiets gehuurd (toevallig een Pinarello); een weekje later bood Luca, vriend van Paladino, aan om zijn fiets te gebruiken. Ongelooflijk vriendelijk. Het was een Viner, met Spinergy-wielen, nogal windgevoelig zoals bleek in de nogal windstoterige eerste weken. Maar ik heb niettemin menig kilometertje onder mijn zadel van deze fiets door laten rollen, de afgelopen tijd.

 Viner-Spinergy
Heuvelen

Omloop Chiatri

Met het oog op onze dv terugkeer volgend jaar heb ik inmiddels een uitstekende fiets van Paladino overgenomen, gekocht dus. En voor een ook uitstekende prijs. Het betreft eveneens een VINER, type Maxima Compact, uitgerust met Campa Super Record (50x34; 11x27). Daar kan ik in wat soepeler stijl de steilste passages hier in de omgeving mee overwinnen. Het karretje zal straks overzomeren en ongeduldig wachten tot de baas einde winter weer verschijnt om hem (haar?) te geselen.

Fietsje ziet er nu wat netter uit met een zwarte bidonhouder en een nieuwe ketting

Uiteraard doe je zo'n aanschaf niet om hem vervolgens niet te gebruiken. Alweer mooie tochtjes gemaakt, o.a. een van mijn favoriete: via Fiano, Pescaglia naar de Passo di Sella. Gelukkig zag het er niet meer zo uit als op bijgaand filmpje . Nu volop ontluikend groen, en vogels met de lente in de kop, waaronder de hop en de dwergooruil. Zoveel calorieën verbruikt dat er met een gemak een biertje in kon na afloop.

Extra groot, zo komt het landschap beter uit

Bezoekseizoen

Een à twee weken voor Pasen begint het straatbeeld in centrum Lucca te veranderen. Daar komen de toeristen! Eerst nog vooral schoolexcursies, Italianen van de middelbare schoolleeftijd, uiteraard wat rumoeriger en kwikzilveriger dan de gemiddelde min of meer bezadigde Lucchees. De week voor Pasen zijn er ook de buitenlanders, vaak in groepen. Dan is de laid back-sfeer van de eerste maanden van het jaar in het centrum wat minder. Als het weer het toelaat, maar meestal al daarvoor verschijnen dan ook de korte broeken en blote bloesjes. Opvallend: vaak komen de dames wat ze aan de onderkant aan stoflengte missen van boven te kort, als u begrijpt wat ik bedoel (maar dat zal wel). Het wordt met het jaar drukker, en dat is prima voor de lokale economie. Maar hopelijk gaat Lucca steden als bv. Barcelona, Parijs, Florence en bij ons ook Amsterdam niet achterna: druk, drukker, drukst... het massatoerisme vernietigt overal waarvoor men er eigenlijk naar toekomt, nl.  de unieke sfeer. Maar ja, de vooruitgang zal wel weer niet stil staan.... Doet ie nergens, ook niet in Ethiopië

 

                                  Eten bij La Norma van Carlo Lo Grande (foto: Paul)

Tussen die stromen houdt zich af en toe ook bezoek voor ons op, en dat is natuurlijk hartstikke leuk. Met de Paasdagen meldden zich onze vrienden Hil, Iemke, Mirjam en Paul (alfabetische volgorde) als eerste bezoekers van het jaar; er komen er nog. Sterker nog: nu zijn Noud en Ineke hier met de camper, morgen komen broer Mark en de neven Timo en Roel; een aantal fietsers komt ook nog deze kant uit.

Met het eerste clubje was het alvast reuze gezellig. Zo te zien hebben we het er goed van genomen.


    Verder eten bij Tambellini.... ..... en bij ons op het terras

Er zijn diverse mogelijkheden om vanaf Pisa Airport naar Lucca te komen, per bus of per trein bijvoorbeeld. In het laatste geval ga je deels over enkel spoor. Dateert van 1860 of daaromtrent. Van Lucca naar Firenze is het trouwens ook vaak hopeloos reizen vanwege flinke stukken enkel spoor. De dienstregeling luistert dan ook erg nauw: als een trein uit een der richtingen wat vertraging heeft lopen de wachttijden bij de spoorovergangen behoorlijk op. Trein 1 passeert, en dan is het wachten op trein 2 van de andere kant, lang wachten meestal. Ik heb al vaak genoeg met mijn fietsje staan te wachten bij zo'n overgang. Al zeker 30 jaar wordt gepraat over verdubbeling van het spoor tussen genoemde plaatsen. Enkele weken terug is dan toch besloten dat de werken kunnen gaan beginnen, deeltrajectgewijs. Gaat heeeeel lang duren.

 

 

Minder zusters, meer katholieken

Ja, Italië loopt in een hoop opzichten nogal achter. In de religieuze sector vallen hier in de stad van 100 kerken (en duizend apotheken) de nonnen op in het straatbeeld. Zij zijn nog volop aan de gang in de zorg, in het ziekenhuis en andere vormen van liefdadigheid. Ze leiden een zogezegd 'gewijd leven'. Zoals het vroeger, 40-50 jaar geleden?, ook bij ons was.  Heel wat kloosters hebben hier de moderne tijden tot op heden overleefd, ook al zijn er wel degelijk vele panden met sinds mensenheugenis religieuze bewoning opgedoekt. Bij ons om de hoek is er een waar dagelijks rond het middaguur een voedzame maaltijd wordt uitgeserveerd aan een groep (elke jaar wordt die groter....) daklozen. Veel Oost-Europeanen, veel mensen van overzee...

 

 

Nu is er groot alarm geslagen door de bisschoppen van Toscane. Ongeveer 50% van alle zusters in Italië is al dik over de 70 jaar oud (de oudste is een geboren Lucchese, 108 jaar). Het mankeert aan aanvulling van onderop, er zijn onvoldoende roepingen onder de jongelui van tegenwoordig. Zoals ook hier in Lucca zichtbaar is zoeken de religieuze instellingen versterking van buiten; met name nonnen van Indiase of Filipijnse afkomst vullen de lege plaatsen op. Wel in de laagste regionen der kloosterlijke hiërarchie. Voor de betrokken ordes zijn er wel grenzen aan deze import. Zij prefereren het stoppen van bepaalde diensten boven een te grote toename aan nonnen van buiten in hun gemeenschap.

Intussen is het aantal katholieken wereldwijd met 12 % toegenomen, schrijft de krant Il Tirreno. Hier in Italië is dat cijfer 0,3 %. Voldoende om de afkalving van de belangstelling voor een gewijd leven tot staan te brengen? Niets is fantastischer dan de werkelijkheid, dus wie weet...

 

------

Volgende  keer: o.a. rituelen rond het fietsen, et speciale aandacht voor de grote bah, en meer belangrijke dingen uit het leven

 

 

Lucca: het leven in berichten en adviezen

    Strade bianche

_________

Het leven is niet altijd mooi....

Francesco Novelli en Giorgio Tenucci

Zaterdag j.l. overleed Francesco Novelli, 38 jaar pas, vader van een dochtertje van 8 maanden. Niet door een fietsongeluk, maar thuis. Geheel onverwacht. Af en toe reed ik hier met hem, de laatste keer nu een week of 3 geleden (foto). Een sympathieke gast is niet meer...

____________

Meer slechte berichten

Bij ons eerste verblijf in Lucca, nu al weer 4 jaar geleden, kocht Mary-Anne een stadsfiets bij Paladino. Die stond altijd binnen, veilig en goed voor het behoud van haar bici da città. Omdat de tegelvloer in de gang van ons appartement werd gerenoveerd moest het karretje tijdelijk buiten staan. De 2e nacht werd ie ontvreemd. De laatste tijd is hier in het centrum van Lucca volgens berichten in de krant en van de politie een georganiseerde fietsenjatterij aan de gang. Er zijn ook veel fietsen teruggevonden, ik zal maar niet zeggen waar... anders maak ik me nog schuldig aan stigmatisering. Inmiddels staat er trouwens weer een nieuw fietsje in de vers betegelde gang. Samen met haar e-bike, die vorige week is aangekomen via Soetens Transport. Kunnen we samen ook wat buiten de stad toeren.

 

 

Twee weken geleden werd bekend gemaakt dat behalve o.a. Lenny Kravitz en Mark Knopfler (v/h  Diarree Steeds) ook Bob Dylan naar Lucca zal komen in het kader van het Lucca Summerfestival. Shit, da's op 1 juli, de dag ervoor reizen we terug naar Nederland. Ik ga er niet voor bijtekenen hier, want er is ook nog zoiets als de Tour in Utrecht.

 

 

 

Slecht nieuws betreft de storm die de regio trof, 9 dagen voor de start van de wielerkoers Tirreno-Adriatico. Over het door de heren coureurs af te leggen parkoers voor de eerste etappe, een ploegentijdrit rond Lido di Camaiore, was er geen doorkomen aan, zoals ik krabbelaar Van de Laar ook zelf heb ondervonden. De orkaan blies ongeveer 20.000 bomen omver, veroorzaakte in de bergen honderden grotere en kleinere frane (instortende bergwanden) waardoor dorpjes even afgesloten werden van de buitenwereld; en er waren doden en gewonden te betreuren.

Een van de meest getroffen plaatsen was Bagni di Lucca. Aldaar brachten de wortels van een gesneuvelde boom een doodskist mee naar boven...

 

... typisch geval van luchtje scheppen.... 

Thomas Dekker

Wat eerst leek uit te draaien op 'goed nieuws' verkeerde toch nog in een wat mij betreft slecht bericht. TD liet op de baan in Mexico zien dat hij nog altijd heel hard kan rijden. Werelduurrecordpoging bijna geslaagd. Dat had hem eigenlijk een nieuw contract moeten opleveren. Er waren gesprekken, o.a. met Team Roompot, maar uiteindelijk leidde het tot niets. Jammer, jammer. Tsja, plaatsen in een goede ploeg zijn natuurlijk duur. Of er een plekje voor je is kan verder van een boel dingen afhangen; talent alleen, da's voor een beginnend prof nog wel toereikend, maar eenmaal op leeftijd en met jaren ervaring in het peloton later spelen er vaak ook andere dingen. Het wielerwereldje kent zijn eigen regels.

 

Goede berichten

                  De fiets van Tom Leezer wordt gewogen

 

Die zijn er ook. De 1e etappe van de Tirreno ging nl. ondanks de stormschade tòch door. De ploegentijdrit werd ingeruild voor een individuele, over een korter parkoers in Lido. De teambussen, de start en de aankomstlijn lagen op een zakdoek bijeen. Met Paladino en Cristiana begaf ik me tussen al het gedoe, heerlijk! Zal straks in Utrecht wel een onsje minder zijn. Misschien bij de start van de Vuelta, want ik lees net dat Utrecht die ook binnen zou willen halen...

 

 

              Poels rijdt uit                                   Mollema rijdt in

 

 Startvolgorde

 

Passage Monte Pitoro, 2e etappe, met rechts Jens Debusschere, winnaar van de etappe

 

Goed nieuws is ook dat ons huis in Utrecht vanaf half april zal worden verhuurd. Nou ja, beetje voorzichtig nog maar. Eerder was er al een kandidaat, een Canadees, die de overeenkomst echter wegens een salarisconflict op het allerlaatste, maar dan ook werkelijk het allerlaatste moment cancelde. We houden het vooralsnog op 98,73 % kans dat het nu wel door gaat. 

Wonderbaarlijke reddingen

Nog meer goed nieuws. Een olifant en een steenuil, die beide het haasje leken, werden op wonderbaarlijke wijze gered. De olifant raakte 'stuck in the mud' toen hij zich bij een wat modderige drinkpoel wat wilde opfrissen. Er moest wat graverij aan te pas komen om het zware geval weer op het droge te kunnen laten komen.

 

De Spaanse veterinair en acupuncturist Edurne Cornejo kreeg een gewonde steenuil op zijn behandeltafel in een opvangcentrum even ten westen van Madrid. Het beestje kon niet meer op zijn pootjes staan door verwondingen aan zijn rug. Na een reeks behandeling is de steenuil weer vliegvaardig. In dit artikel zie je 10 foto's van de behandeling.

 

Dagelijks leven in Lucca

Dat lijkt best veel op ons leven in Utrecht. We doen onze werkjes voor steenuil en das, doen boodschappen etc. Naar de film gaan we hier (nog?) niet; wel keken we Gomorra op de laptop, leuk, maar toch anders. Wel dagelijks tochtjes door de stad met zijn prettige geroezemoes. Rondje over de Muren, kletspraatje hier en daar, even bij Paladino langs, en elke dag eindigen we wel bij Giulia voor een drankje en een goed gesprek over de actualiteit, de mensen, Lucca en Italië.  Ook met andere gasten. Zoals met de hevig getatoeeerde linguïst Marco, werkzaam aan de Universiteit van Pisa; die kan in woord en gebaar precies aangeven wat de verschillen zijn tussen de diverse Italiaanse maffia-achtige organisaties, zoals de N'Drangheta, Camorra en de maffiosi uit het noorden. Lachen! Zo'n week of 2 geleden kwamen de eerste groepen toeristen weer opdagen. Ook veel schoolexcursies deden de oude stad aan. Ik zag wel dat er weer een hoop leuke meisjes zijn bijgekomen. De meeste wel een beetje klein. Zoals mijn vader dit jaar nog eens zei op zijn ziekbed (op 7 maart j.l. is het al weer een jaar geleden dat hij overleed): 'ze zijn zeker jouw maat niet'. Ja, het koersinzicht heb ik van hem.

 

Op bescheiden wijze hebben we ook Mary-Anne's 66e  verjaardag gevierd. Dat doen we traditioneel met een lekkere maaltijd bij een van onze favoriete restaurants, Osteria Tambellini in Sant' Alessio.

 

                   Het feestvarken                         Echtgenoot aan de bloemetjespasta

Voor het eerst ben ik hier naar het stadion geweest met Riccardo en Mirco, cf.  een afspraak van vorig jaar. Ik trof het wel, het ging om de ietwat beladen streekderby tussen Lucca en Pisa, in een emotievolle wedstrijd door 'ons' gewonnen met 2-1.

 

 

                  Curva Ovest                  Mirco, Riccardo + hooligan in opleiding

 

 

Fietsen hoort er ook bij, het zal eens niet... Samen zijn we naar de moerassen van Massaciuccoli gefietst, een aardig tochtje van v.v. 48 kms, voornamelijk langs de rivier de Serchio (waarlangs het weer volop de Cetti's zangers zijn die er luidkeels de rust verstoren).



Van mijn raceritjes waren er nogal wat aan de erg winderige kant. Richting zee, maar ook met een straffe valwind vanaf de bergen had ik af te rekenen. Uiteraard ook mooie dagen genoeg, getuige de fotootjes; het bruin begint er al een beetje op te komen.



Als het zo ut komt rij ik alleen, maar vaker gaat het met anderen:


     ... met Andrea, Cristiana, Paladino en ...?

                        Met Roberto bij zijn ouders nabij Bagni di Lucca (foto Dario)

Lessen voor een beter leven

Balans drinken

“Foto’s van individuen die een kleine dosis alcohol hadden geconsumeerd werden als aantrekkelijker gezien dan foto’s van nuchtere individuen,” zo schrijven onderzoekers van de Universiteit van Bristol (bron: Scientas.nl). Uit eerder onderzoek was al gebleken dat het nuttigen van alcohol ervoor kan zorgen dat we anderen aantrekkelijker gaan vinden. Dubbele punten. Carnaval? Doordrinken na 2 à 3 glazen doet het gewonnen voordeel geloof ik weer teniet. Dus: drink met mate, maar zeker niet meer (of minder) dan strikt noodzakelijk.

Hard werken contraproductief

Als er toch geen onderzoekers waren... Tijs Goldschmidt haalt in zijn boek 'Vis in bad' een studie aan naar het effect van legselgrootte op de overleving van torenvalken.  Meestal hebben deze dagroofvogels zo'n 4 eieren in het nest.  De lekkere trek die de jongen die daaruit voort komen kan meestal zonder overdreven veel moeite door hun liefhebbende ouders worden bevredigd. Het is voornamelijk aan pa TV om te jagen.  Hij heeft aan een uurtje of 4 genoeg om zijn belangrijke taak te volbrengen. De rest van de tijd zit ie maar wat te lummelen. Ma TV zou dus best meer eieren kunnen leggen (hetgeen ook wel gebeurt). Het paar zou dan meer nakomelingen krijgen dan concollega's met maar' 4 eieren in het nest, een mooi voordeel als het aankomt op het doorgeven van je genen. In het onderzoek dat zich afspeelde in het Lauwersmeergebied, verkleinden of vergrootten de onderzoekers het aantal eieren in het nest. Bij de legsels van >4 eieren moesten de mannetjes veel harder werken, aan vrije tijd bleef weinig over. De - geringde-  vogels werden ook de jaren erna gevolgd. Wat bleek: de sterfte in de volgende winter was bij de torenvalkmannetjes met het minste aantal jongen te verzorgen het kleinst, en bij de zich een slag in de rondte werkende mannetjes met gebrek aan vrije tijd het grootst. Leve het onderzoek! Conclusie van Tijs: maximale inspanning leveren (laat staan 'je dood werken') is niet zaligmakend: lummelen is van levensbelang!

Is dat niet te veel de natuur naar de mens vertaald? weet ik dat sommige lezers zich dan afvragen (alsof de mens niet tot de natuur behoort..). Denk het niet. Iedereen die wel eens een stuk, een boek heeft moeten schrijven  heeft ervaren dat je niet zo gaat zitten en je gedachten er uit knalt. Dat geldt net zo goed voor het schrijven van dit blog. Je hangt wat rond, je pikt passende info op, je laat nog ongeziene verbanden rijpen, je leest eens wat en laat in de tuin (of op de fiets!!) je gedachten nog eens gaan over het een en ander. Zogenaamd niets doen is dus nuttig.

Dit was weer een tekst van Lummelaar Van de Laar: een verstandige Lanterfanter.

NB. Past u ook even op als u een wildpark bezoekt? Anders lukt het mogelijk niet meer om bovenstaande verstandige adviezen in praktijk te brengen. Klik hier voor enige enerverende beelden.



                 Grote kuis                   Zicht voet klim Gombitelli richting Lucca (SP1)