Mixed feelings all over

Ook klimaatverandering bedreigt de wereldvrede

_______________________________________

Informatiebord over de natuur in en rond rivier de Serchio

30 maart - 1-april

Hij staat laag, de Serchio

Het weer, hier en daar

Dat kan me nog wat worden, zondag in de Ronde van Vlaanderen. Het ziet er  naar uit dat het echt astrant Ronde van Vlaanderen-weer gaat worden.  Staat ons dus een heroïsche aflevering van de monumentale klassieker te wachten? Ik zet de stoel alvast maar klaar. Zeker nu ook ons Mathieu zich vandaag weer van zijn beste kant heeft laten zien. Wie hoopt er niet op een beklijvend duel tussen hem en Wout (update 31-1: Wout doet zeer ws. niet mee wegens ziekte). Kou, nattigheid, modder...., deze kanjers weten wel daarmee om te gaan, de Bartali en Coppi van deze tijd. Hoewel, ik heb bij de helden van nu nog geen contrast van het soort 'behoudend (katholiek) en vrijgevochten (socialist)' zoals destijds bij de Italianen kunnen ontdekken.

Ons huis in Utrecht (1 april ochtend, foto: Roel Drost)

Voor Nederland werd in het weekend flinke sneeuwval verwacht. Die is inmiddels gevallen (update 1 april). Of die sneeuw ook Vlaanderen gaat bereiken is ongewis, maar koud gaat het zondag zeker worden, met nog buien wellicht, Mooi lullig in ieder geval voor al diegenen die zich het schompus hebben getraind om zaterdag in de toerversie van de Ronde te kunnen vlammen. Zoals vriend Eddy. Als het zaterdag door kan gaan zullen de vrouwen van de meisjes, de mannen van de jongens worden gescheiden. Hetgeen uiteraard ook voor zondag geldt. Deed Bobbie Traksel nog maar mee.....

Hier is het vandaag (de 30e) dan eindelijk gaan regenen, na honderd dagen zonder één drup. Dat is zowel in de stad als in het buitengebied goed te zien. Zo is een groot deel van de beddingen van de rivier de Serchio drooggevallen, een drooglegging die ik voor me zelf nog niet heb kunnen realiseren. En tijdens mijn fietstochtjes van de laatste weken (deels over 'sterrata', onverhard) was het vaak stof happen geblazen, zo droog was het ook in berm en beemd. Ook voor de komende dagen wordt nog aardiug wat nattigheid verwacht. Dat is om meer redenen maar goed ook, bv. ook om de 'geoliede' wegen weer wat veilger berijdbaar te maken met het fietsje.

In de begroeiing links en rechts laten de Cetti's zangers zich ruimschootys horen

Zware luchten boven Lucca

Het regent hier sinds woensdag pijpenstelen. Vanaf ongeveer derde kerstdag is het hier eigenlijk voortdurend alleen maar fraai weer geweest, zij het in eerste instantie met name 's ochtends en 's avonds nog aan de frisse kant. Een beetje zoals het de laatste paar weken in Nederland was. Tot gisteren dan dus. We gingen maar weer eens lekker lunchen in Bar Martini, onze vaste ontmoetingsplek in 'het' wijk. Uitbaatster Giuly en haar man Luca aten gezellig mee, zij behoren al wat jaartjes tot onze beste vrienden hier. Het was weer heerlijk, zoals te doen gebruikelijk. De avond ervoor heeft zij na een lange werkdag nog de energie gevonden om het een en ander klaar te maken.

Via Borgo Gianotti, buiten de Muren, aan de noordkant van het centrum

Inmiddels zitten we alweer zo'n maand in ons nieuwe appartement in Borgo Gianotti, net buiten de Muren, en gelegen aan een drukke invals(kassei)weg, inderdaad, de Via Borgo Gianotti.  Als je uit de richting Camaiore komt rijden en de brug over de Serchio bent gepasseerd, is dit de weg waarlangs je Lucca vanuit het noordwesten komt binnen rijden. Op bovenstaande foto zie je dat het niet om een soort autostrada gaat. Sterker, het is een straat met vele winkels. Jammer van al die geparkeerde auto's, en uiteraard van de verkeersdrukte. Het wachten is op de bouw van een nieuwe brug om het grootste deel van het inkomende verkeer af te kunnen leiden. Passend in het beeld dat menigeen heeft over Italië: daar wordt al meer dan 30 jaar over gepalaverd. Eenmaal zonder inkomend regionaal verkeer zou de straat via een herinrichting een enorme opkont kunnen krijgen, met minder geparkeerde auto's en meer ruimte voor de voetganger en rolstoelgebondenen bv. Want zeker voor die laatste categorie is het hier geen doen.

Desalniettemin zitten we hier prima. Ons appartement ligt net om de hoek aan de Via Augusto Passaglia, genoemd naar een andere beroemde Lucca-zoon, de maker van o.a. het hoofdportaal van de kathedraal van Florence. Van het verkeer op de invalsweg hebben we eigenlijk weinig last, we slapen prima, net als hondje Lucca.

We hebben hier in de V. Augusto Passaglia heel goede buren, de wijnfirma Rugani. Het winkelaanbod in de Via Borgo Gianotti is ruim en veelzijdig,, van viswinkel tot schoenenwinkel en nagelstudio, Eigenlijk alles van node bij de hand in prettig kleine winkels. En het echte centrum ligt op een boogscheut: op 300m ligt de Porta Santa Maria. Maar nee, een voetgangersparadijs is het zeker niet. Scheelt weer in de rolkoffers, dat wel.

Genoeglijke zaken 

We komen de dagen nog altijd prettig door. Zonder moeite. Uit eten hebben we al regelmatig gedaan, van bescheiden tot iets luxer. Soms op lunch in Bar Martini, vaak bij een van onze favo-restaurants, ook met vrienden (o.a. onlangs ter viering van M-A's 73e verjaardag (jaja....). Kortom, de inwendige mens wordt bij tijd en wijle voldoende gekieteld en gepamperd. 

Wandelen met hondje Lucca is ook geweldig om te doen. Het is vooral genieten van haar parkoerskennis en interacties met andere honden. Wat dat betreft vormt de middagsessie wel een hoogtepunt. M-A gaat dan naar de spalti (de graslanden net buiten de Muren) voor de vaste afspraak met andere hondjes en hun baasjes.

 (foto: Ric)

Ze weten allemaal waar de snoepjes zitten...

Na de lunchttime-walk, c.q. na mijn fietsritje doet Lucca graag een tukkie met de Grote Baas 

Fietsen

Tirreno-Adriatico

Passage San Giuliano Terme 2e etappe Tirreno-Adriatico

Zoals elk jaar heb ik ook dit jaar ter stimulatio der grinta weer wat authentieke wielersfeer opgesnoven tijdens de eerste 2 dagen van de Tirreno-Adriatico. Een bezoek aan de tijdrit op de eerste dag in Lidi di Camaiore vind ik altijd het mooist: beetje koers kijken, bij de bussen langs, de renners zien in- en uitrijden, materiaal bekijken, ik hoef niet meer naar de Bike Motion beurs voor de mooiste spulletjes te kunnen zien...

Zie ook bovenstaande foto. Voor deze flitspassage ben ik samen met Stuart naar San Giuliano Terme gefietst. Voor diegenen die niet weten waar je je dan aan overgeeft: eerst even koffie drinken, dan snel langs het parkoers gaan staan. Waar voorlopig geen drol gebeurt. Toch stijgt de spanning, want ja, het Moment komt toch per tel een stukje dichterbij. Aha, daar is de eerste motorbegeleider, even later gevolgd door enkele vooruit gereden ploegauto's (snel kijken of je daar misschien een bekend iemand ontwaart). Weer een hele tijd niks. Dan weer een paar motoren (fotograaf achterop, waar gaat dat heen?) en auto's en weer een tijd niks. Het gat met de volgende 'gebeurtenis' wordt kleiner, daar zijn de eerste politiemotoren, de spanning begint nu echt toe te nemen. 

We zijn nu zeker drie kwartier verder. Nog even, nu begint het serieus te worden: meer motoren, met vlaggetjes en fluitjes, een luidsprekerwagen. Die kondigt een kopgroep van 5 aan met voorsprong van 41/2 minuut. Dat is ook ongeveer de tijd dat we nog moeten wachten op de auto met het bordje 'Inizio Gara'. Nu gaat het gebeuren! En ja hoor, daar komen de heren renners, ik herken alleen Gavazzi. Hun voorsprong blijkt gegroeid tot precies 5 minuten als het verder voltallige peloton in fila indiana voorbijstuift. Flits-flits, en het is weer voorbij, inclusief de ploegleidersauto's. De auto met het bord 'fine gara' de laatste. Dat was het dan, we fietsen tevreden terug naar Lucca. Ik had in dezelfde tijd ook enkele hoofdstukken uit mijn boek kunnen lezen, natuurlijk. Ja, mensen, soms dienen er pijnlijke keuzes te worden gemaakt in het leven...

Bini wint Gent-Wevelgem

Groots onthaal in Asmara, Eritrea

Het was een historische overwinning van Eritreeër Biniam Girmay in Gent-Wevelgem jl. zondag. De eerste Afrikaanse zege in een klassieker van het hoogste niveau. Leuk dat ie Daniel Teklehaymanot als zijn belangrijkste inspirator noemde (naast Marco Pantani). Daniel stond tijdens de tourstart in Utrecht 2015 op het podium wegens het winnen van de bergtrui in de Ronde van Zwitserland, kort tevoren. Hij woonde een aantal jaren in Lucca. Ik kwam hem vaak tegen, onderweg of in de fietswinkel Chronò van Paladino.

Tourstart Utrecht (ploegvoorstelling3 juli 2015)

Net als Teklehaymanot zijn inmiddels alle profrenners die hier woonden vertrokken naar andere oorden (meestal Girona, Monaco) of gestopt met fietsen (zoals onze ex-buurman Sebastian Lander). Dat is wel jammer, want hun aanwezigheid bepaalde mede de Lucchese fietssfeer waarvoor ik destijds bij onze keuze voor een prettige verblijfplaats ben gevallen.

Zelf fietsen

Vanwege het slechte weer staat het zelf fietsen even on hold. Dit weekend zijn er hier enkele evenementen, zoals de Verde Mura, een jaarlijkse driedaagse markt voor tuin en het overigens gezonde leven. Dat wordt een taaie aflevering voor de standhouders.

Inmiddels ben ik fietsend weer een beetje op stoom geraakt. Ik herstelde nogal traag van mijn fysieke inzinking in december/januari, en heb mede daarom nog steeds geen honderdje op mijn palmares voor dit jaar, maar al wel aardig wat hoogtemeters. Overigens moeten Monte Serra, Pizzorne en Cipollaio ook nog voor het eerst worden bedwongen. Ik ben er dit jaar laat mee, maar dat komt nog wel.

 

Met Paladino Meschi, Jan Wijnants klaar voor een mooi ritje Matraia

Favoriet blijven de heuvels aan de brede noordkant van Lucca. Aldaar heb ik al menig kilometer onder de wielen door laten gaan, bv. Matraia, een rit naar Fiano, Pescaglia en over Fondagno en Valdottavo weer naar Lucca.

Vlak na passage van het gehucht Fondagno, afzink naar Fondagno

Ook de klim naar Gombitelli, en dan verder over bv. Passo Lucese zit in mijn favotop10. Over die klim heb ik al enkele keren eerder bericht. Wel even afgstapt voor een fotootje:

Zicht op Gombitelli

 Sleutelbloemenberm

Dalen via haarspelden door het bos na Passo Lucese

Andere jaren fietste ik heel veel met buitenlanders uit alle windstreken die voor een korte periode naar Lucca kwamen voor een korte fietsvakantie. Helaas ontbreken die nu vooralsnog. Gelukkig zijn er nog enkele residents, zoals Stuart en natuurlijk de Italianen (met bijzondere vermelding van Paladino, Cristina, Bruno en Cristiana), al botert het onder die Italianen onderling wat minder, of het verschil in ambitieniveau is te groot geworden. Velen van de oude bekenden hebben bovendien een voorkeur voor gravelrijden of mtb-en. In ieder geval deze winterperiode. Al bij al rijd ik toch nog best regelmatig groepsgewijs en net wat vaker alleen dan gebruikelijk. Maar dat is ook leuk, en soms uit trainingsoogpunt ook slimmer.

Hier met Cristiana, Steve en Stuart

Uitzicht op de Tirreno

Er ligt een mooie toekomst achter ons

Het is al van 1976 geleden dat ik voor het eerst nijlpaarden in het wild zag. Dat was tijdens ons bezoek aan Rob en Tineke in Jimma, Ethiopië. We bleven 4 maanden, en die periode was in vele opzichten indrukwekkend, voor de rest van ons leven. Op zondag gingen we graag een rondje rijden om vogels te spotten, soms togen we naar de zgn. hippopool. Daar zaten ze dan, de nijlpaarden. De Chinezen wisten die plek ook te waarderen. Ze hadden er veel plezier in die nijlpaarden met stenen te bekogelen. Totdat zo'n nijlpaard er de sokken in zette, en achter ze aan kwam. Dan maakten die Chinezen zich gierend van het lachen uit de voeten. Het was ook mijn eerste kennismaking met Chinezen in het wild. En de eerste deuk in het idee dat alle mensen zouden deugen.

Ik ben een mazzelpik.Terugkijkend ben ik op een goed moment geboren, in 1949. Zo'n beetje het beste jaar ooit: de ergste oorlogsellende een beetje voorbij en een mooie toekomst voor ons. Wederopbouwkind, dat daarna de wind voornamelijk mee heeft gehad. In mijn eerste jaren was er nog gebrek aan alles, voor joepke was de suiker nog op de bon (hoe erg is dat?). Het was wel koud in huis, vooral op de slaapkamer. Mijn vader moest in de jaren '50 flink bijbeunen om het  gezin draaiende te houden. Een half ei op vrijdag i.p.v. een klein stukje vlees (katholiek en tamelijk arm tegelijk, we zouden 'later' zeker voor dit afzien worden beloond), op zaterdag in de bijkeuken de grote wasbeurt in de grote teil (als oudste mocht ik het eerst), etc.  We leefden destijds in betrekkelijke armoede. Maar het leven werd aldoor beter. Tot aan 1972 (Rapport Club van Rome, Grenzen aan de Groei) waren er geen grenzen aan de economische groei, noch aan de beschikbaarheid van grondstoffenen. Ook na dat alarmerende rapport stopte de economische groei niet, en we kregen het allemaal door de bank genomen nog veel beter. 

Weliswaar was er nog de oliecrisis in 1973. Ik hoor het Joop de Uyl nog zeggen: 'Het wordt nooit meer zo als vroeger'. Hij had net iedere arbeider een eigen auto bezorgd, en tioen werd het autoloze zondag. Het advies was verder: gordijnen 's avonds dicht, kachel lager, trui aan, korter douchen. Toen het probleem ( de oliecrisis) uit de wereld was geholpen ging de groei gewoon door, en inmiddels zijn we allemaal heel erg verwend geraakt.

In 1976, in Ethiopië, leefde ik voor het eerst een tijdje in een andere omgeving waar het leven niet vanzelf mooi was, eerder het tegendeel. Oorlog en hongersnoden. En het is ginder nog steeds ellende troef, oorlog en dreigende hongersnood. Tekorten aan alles, ook medicijnen. Onze 'zoon' Muluye bericht er over vanuit Lalibela, de beroemde kerkenstad. 

We hebben zijn opleiding (t/m universiteit) gesteund, maar hij is tegen ernstig nierfalen aangelopen, met uiteindelijk een niertransplantatie in India. Muluye begon een mooi reisbureau, maar de recente oorlog maakte een einde aan zijn werk, geen toeristen meer. Er zijn daar, en niet alleen daar tallozen wier perspectief op een beter leven uit handen is geslagen. Intussen blijft hij ziek, we steunen hem nu bij de aanschaf van de medicijnen die hij nodig heeft. 

Het gaat wat betreft Muluye om een om een persoonlijke crisis, eentje waar we als individu wat aan kunnen doen. Met de grote crises van deze tijd is het minder makkelijk.om in persoon iets te doen aan de oorzaak of de oplossing (zoals Frank Heijnen onlangs in de Volkskrant schreef).

Oorlog in de Oekraïne en de Klimaatcrisis

Dit lazen we in de Volkskrant van 10 maart jl.:
Zelfs een vastberaden Europese Unie kan echter niet voorkomen dat het op korte termijn voor veel Nederlanders zorgelijke financiële tijden worden. Een belangrijk deel van de boodschap van de regering zal ook moeten zijn dat de tering nu even naar de nering moet worden gezet, zoals het kabinet-Den Uyl destijds verkondigde: gordijnen dicht, kachel lager, trui aan, korter douchen. Dat kan wezenlijk schelen en het kabinet zou dat wat meer mogen benadrukken. 

Het gaat hier om de waarschijnlijke gevolgen die naweeën van de oorlog in de Oekraïne. De inflatie is nu al 12%. Een nieuwe koude oorlog lijkt in het verschiet. Nou ja, het allemaal maar een beetje erg ellendig,.momenteel. Hoeveel rampspoed kan je aan, in de wetenschap dat het moeilijk is iets aan oorzaak en oplossing te doen.
Maar natuurlijk kan er wel wat.
Voor de korte termijn is het uiteraard van belang de ergste materiële pijn bij de meest getroffen groepen te verzachten. Verreweg de meesten van ons kunnen echter makkelijk een onsje minder welvaart verdragen. En de rijkeren kunnen wat meer belasting betalen zeker overleven. 

Maar op de iets langere termijn heeft de klimaatcrisis een veel grotere impact. Al kunnen veel mensen zich daar weinig bij voorstellen hoe dat hen kan raken. Het is natuurlijk fijn dat onze zonnepanelen in maart veel energie hebben opgewekt, maar een goed teken is het eigenlijk niet.

Ook de klimaatverandering bedreigt de wereldvrede. Probeer je voor te stellen wat er gebeurt als de droogte in bv. Afrika het leven daar onmogelijk maakt. Door honger gedreven massa's op drift? Of als er nog wat ijsschotsen los raken van het poolijs en in zee storten. De zee 5 meter hoger zou dan kunnen. Alle inwoners van westelijk Nederland naar de Utrechtse Heuvelrug  en verder oostwaarts? Dat wordt sowieso dringen. Het is wel duidelijk: als we onvoldoende maatregelen weten te nemen tegen de opwarming dan wordt het knokken. Misschien overdreven, maar je zou het hamsteren op de eerste berichten van mogelijke schaarste als een opmaat voor dat geknok kunnen zien. We zijn nog altijd in de positie om er voor te zorgen dat het zover niet komt. Ook persoonlijk, al komt het vooral aan op, laten we zeggen, 'veranderingen van structuren'. Die gedachten hielden ook schrijver Paustovsky, wiens Verzamelde Werken ik nu met heel veel plezier aan het lezen ben (heel veel Oekraïne) begin vorige eeuw kennelijk al bezig. Konstantin Paustovski overleed op 14 juli 1968. In een la van het bureau van de schrijver werd een notitie gevonden, een soort literair testament. Er stond: 'Wij hebben gewoond op deze aarde, geef haar niet uit handen aan verwoesters, laag volk en leeghoofden.' Daar kan ik mij heel goed in vinden. 

Nou ja, en als het dan niet lukt de temperatuurstijging beneden de 2 graden te houden gaat het leven op aarde ook gewoon door, waarschijnlijk wel zonder ons zoals wij ons nu kennen:) . In het Eemien (circa 128.000 tot 116.000 jaar geleden), de warme periode voorafgaand aan de laatste ijstijd, lag de temperatuur op aarde rond de 2 graden hoger, en stond de zee een meter of 5 hoger. Toen liepen er hier nijlpaarden rond! Wie weet keren die dan terug. Dat zal met hun wandeltempo van circa 40 km per uur wel een tijdje duren. En, nu het nog kan, moeten er wel nog enkele robuuste ecologische verbindingszones voor die verplaatsingen worden aangelegd. Een zinvolle bijdrage aan de toelomst van de aarde. 

Best een leuk idee eigenlijk: nijlpaarden in de Ankeveense plassen of dobberend in de IJsel. Die zullen het daar naar hun zin hebben. Als er ten minste geen Chinezen in de buurt zijn.

___________

Zicht op Lucca vanuit Monte San Quirico

Ook in Treurige Tijden moet je voort.....

 Schoonmaakbedrijf Raggers naar het Kremlin sturen. Komen in alle hoeken en gaten.

_________________

4 maart

Poetin, de rampenman

Waar in een normaal mensenlichaam een hart klopt, zit bij Poetin een ijsklomp, zoveel is zeker. Deze grootste cynicus aller tijden, met in zijn spoor zijn knecht Lavrov met zijn droeve tronie heeft het onvoorstelbare tot realiteit gemaakt. De gebeurtenissen passen prima in een van mijn motto's 'Niets is fantastischer dan de werkelijkheid'. Afgelopen nacht is het nog onvoorstelbaardere ook realiteit geworden, een aanval op de grote kerncentrale in Zaporizja, hoe gek kan je zijn? President Zelensky - wat een held is dat! - sprak de sombermakende woorden: 'Als daar een explosie is. is dat het eind voor ons allemaal, het eind van Europa, een evacuatie van Europa'. Tsja, waarheen dan? Australië, Afrika, Mars? Ik heb liever een koude dan een warme oorlog.

6 maart

Er zijn veel mensen die geloven dat alle mensen deugen, er is zelfs een boek met die titel. Nou geloof ik in het algemeen al niet, dat alle mensen deugen (zie gedrag in verkeer en op de socials, om maar wat te noemen...). Maar het gaat zeker niet op voor Poetin, het Russische Parlement, voornamelijk bestaande uit ignorante ja-knikkers, al die duizenden Russische soldaten die met kennelijke graagte zoveel ellende aanrichten, verpersoonlijkt door die tankchauffeur die willens en wetens een personenauto met mensen erin overreed. Dat hij/zij niet hoeven doen. Of in correcter actueel Nederlands: dat had hen niet hoeven doen.

Thomas van der Dunk in de Volkskrant (6 maart): 'poetincratie is (.... )een combinatie van plutocratie en ploertocratie.' Hoe die man te stoppen? Op radio en tv rollen de meningen over wat te doen over elkaar heen. Een staatsgreep in Rusland zou kunnen helpen. De kliek rond Poetin splijten. Wie weet, mogelijk gaan de sancties daar uiteindelijk toe leiden. Dat intern de haat jegens Poetin het gaat winnen van de angst voor hem. Dat Poetin zijn streken niet langer meer parallel lopen met het eigenbelang. Als het dan maar niet te laat is....

Wel lekker makkelijk trouwens... even zo'n vlag plaatsen uit solidariteit met Oekraïne, kost ook niks... Sheila Sitalsing zegt het goed, in haar column voor de Volkskrant van 3 maart: 'Wie echt wil helpen: blijf thuis met je goede bedoelingen, spek Giro 555 en stel je huis open'. Nu kies ik maar voor de giro. Ook nog erg gemakkelijk. Je huis openstellen? Da's wat lastiger.... maar gaat misschien nog wel komen.

Toch maar..... enkele ....... :

Onbelangrijke bijzaken

Nieuw appartement

Overigens zijn wij deze week verkast naar een nieuw appartement. Niet naar ons oude vertrouwde, helaas. De problemen bij de renovatie aldaar blijven aanhouden. Tragische vertragingen in de levering van materialen waren al de oorzaak voor een voortgaand uitstel van de opleverdatum. Bij onze aankomst in Lucca leek het nog zo te lopen dat we 'even' (max. 2 maanden) in een tijdelijk onderkomen zouden moeten huizen. Inmiddels is duidelijk dat het er niet meer van gaat komen, een terugverhuizing naar 'ons' gerenoveerde appartement. Twee weken geleden werd de nieuwe keuken geleverd, besteld in juli 2021. Helaas, het was niet de goede. Nu moet er dus een andere komen, levertijd tenminste 3 maanden, maar reken maar iets meer. Ook de bestelde deuren kwamen eindelijk aan, helaas in de verkeerde kleur. Nou ja, absoluut klein bier, uiteraard, in vergelijking met de ellende waar de inwoners van Oekraïne in verkeren.

Lucca is al weer gewend

Keuken Eetgedeelte  

Het nieuwe appartement bevalt goed, want ruimer en lichter, en vrijwel geen last van straatrumoer. Het geheel is opgetrokken in -stijl.

Wij zitten hier dus tot het eind van ons verblijf solidair te zijn met Oekraïne. In bed, en in onderstaande stoel lees ik momenteel deel 1 van de verzamelde werken van Konstantin Paustovsky. De vele juweeltjes van verhalen gaan allemaal over zijn jeugdjaren die hij rond 1900 voornamelijk doorbracht in... Kiev. Wat een andere wereld toen, de periode tussen het einde van de tsarentijd en de oktoberrevolutie van 1917, en wat werd het leven toen voor velen almaar onzekerder, angstiger en ellendiger.

Gemengde feiten

 - Aardbeving

In ons oude appartement werden we 6 februari 's nachts opgeschrikt door een aardbeving met een kracht van 3.8 op de schaal van Richter. Het epicentrum bevond zich ca. 25 km ten westen van Lucca (kaartje). Ik schoot wakker in ons schuddende bed. Ze zeggen dat vrouwen gevoeliger zijn dan mannen. Nou, Mary-Anne en Lucca sliepen gewoon door, hebben er niets van gemerkt. Weer een mythe die de prullenbak in kan.

Het is overigens de tweede keer dat we hier een aardbeving meemaken. De eerste was in 2012, toen we in de tegenover datzelfde appartement gelegen kerk een tentoonstelling over Arthur Rimbaud bezochten; toen kregen we enig dakgruis over ons heen. Het is mooi hier all around, maar ook aardbevingsgevoelig.

- Wolven aan de stadsrand van Lucca

Al sinds Roodkapje zit de angst voor de wolf er bij veel mensen goed in. Dat is hier in Italië, waar de wolven nooit zijn weggeweest maar nu toenemen in aantallen niet anders dan in Nederland. waar de wolf na 150 jaar weer terug is. Zeker kunnen wolven soms schade aanrichten (doodgebeten vee), maar dat is een tijdelijke zaak, En bovendien meestal te voorkomen. Goed te weten ook: De afgelopen twintig jaar was het aandeel 'vee' (waaronder schapen) in de Duitse deelstaat Saksen, waar de wolf al langer voorkomt dan in Nederland, slechts 1,6 procent van het totale menu Hoe, en alle verdere relevante informatie over de wolf leest u hier. Zie ook Wolven horen thuis in Nederland.

Onlangs werden enkele wolven gespot in het Parco Fluviale, aan de oevers van de Serchio, de rivier die aan de noordkant van de stad voorbij stroomt. Wij zijn er vaak met hondje Lucca. De regionale jagers gingen gelijk op geil na dit nieuws in alarmstijl ('I lupi a due passi dalle mura'): er was weer eens iets anders te schieten! Dat ging gelukkig niet door. Maar wat deden die wolven daar eigenlijk?  

In een eerder blog liet ik al dit filmpje zien over een stoet wilde zwijnen die zich precies daar langs de oevers spoedt. Ik zie een verband, en dat is er ook: voor die wolven, opportunisten als ze zijn, vormen zwijnen een niet te versmaden prooi, en er zijn er zat van. Er zijn in de buurt van de rivier inderdaad zwijnenkarkassen gevonden. Aldus dragen de wolven bij aan het binnen de perken houden van het aantal zwijnen die her en der overlast veroorzaken met hun gewroet in de bodem..

- Flitsbezorgers

Ook in Lucca is de kwaal van de flitsbezorging uitgebroken. Nee, ook hier staat de vooruitgang niet stil. Laatst werd ik door zo'n irritant bellende snelbezorger bijkans overreden. Zielepoten eigenlijk, die gasten, want voor een habbekrats uitgeleverd aan een crimineel verdienmodel. In stand gehouden door gemakszakken die bij opkomende nood onmiddellijk in het bezit wensen te worden gesteld van hun zakje chips of een biertje. In een gesprek met de Volkskrant (3 maart) naar aanleiding van de verschijning van zijn nieuwe historische roman Morgenrood verzucht Willem van Toorn: ‘Wat een generatie verwende, verongelijkte consumenten hebben we gefokt!' Daar past  dit verschijnsel m.i. prima in. 

Ciclopedalata Puccini_Experience

De Associazione Promozione Sociale (APS-Lucca) is doende met de voorbereiding van een toertocht voor gezinnen met kinderen en iets meer ervaren fietsers (geen coureurs) op 3 april a.s., gewijd aan de in Lucca geboren grote componist Giacomo Puccini. Ik ben er als lid van APS Puccini Experience direct bij betrokken. Op zaterdag 27-2 gingen we, uiteraard per fiets, op naar Massaciuccoli voor het maken van afspraken met het gemeentebestuur (sindaca e assessori) van Massarosa en met enkele ondernemers ter plaatse. 

De toertocht volgt de Sentiero Puccini, en voert deels langs de Serchio (voor >80% 'sterrata')

3e  van rechts, burgemeester Simona Barsotti

Even kort samengevat: op basis van de gemaakte afspraken voorziet het voorlopige programma (sintesi del programma preliminare) in een korte (7 km) en een langere route (ca. 50 km) met twee pleisterplaatsen. De eerste is de Fattoria urbana Albogatti , gelegen aan de oevers van de rivier. Het betreft een voormalige zonnekuurplaats, opgericht in de tijd van Mussolini. De tweede pleisterplaats is gedacht op de Area Recreativa, gelegen aan het meer van Massaciuccoli:  Er valt het een en ander te eten en te drinken. Onderwijl kan op beide pleisterplekken worden genoten van aan de grote maestro gewijde muziek, uitgevoerd door de Associazione Musicale Lucchese. Even voorbij deze mooie locatie wordt het eindpunt bereikt, het hart van natuurreservaat Oasi LIPU Massaciuccoli. Vanuit het haventje kunnen de deelnemers per boot de oversteek maken naar Torre del Lago voor een geleid bezoek aan het Puccini-museum, gevestig in het eertijds door de maestro bewoonde huis. Nou, lijkt me leuk, alles. Volgende keer het definitieve verhaal con tutti i dettagli.

                                                

Bij de kapper word je een stukje knapper

Puccini en zijn fietsie

   'Wat je ziet is dat....' ..... aaarrrggh

_____________________________________

 

               Watertappunt

Elke dag weer een nieuwe dag

We hebben er niet altijd zin in. Ik ook niet altijd. Al was het maar omdat er geen Zware Verplichtingen meer in je zij liggen te porren. Maar opstaan doen we elke dag. Nou ja, tijdens het tijdelijke. Vanuit de wegdrijvende droom vind je je als vanzelf terug in de reële wereld. Op enig moment blijven we gewoon liggen, voor eeuwig. Binnen min of meer afzienbare tijd. Er blijven dan nog (veel) meer dan genoeg mensen over. Een troostvolle  gedachte. Of juist niet. Hoe ook, ook dat 'meer dan genoeg' lijkt me iets tijdelijks hebben. Wel iets langer tijdelijks, gaan we maar van uit.

                              'Waarheen leidt de weg die we moeten gaan?' - (Mieke Telkamp)

We staan op omdat we wakker worden. Ook al heb ik er niet altijd evenveel zin in....dat hondje Lucca zich tegen achten aandient voor de eerste sanitaire wandeling helpt om eventuele muizenissen in het hoofd, uhhh, het hoofd te bieden. In je hoofd zit alles aan muizenissen wat er thuis ook al in zat. Zo staat het in het contract met de Heere (lees altijd de kleine lettertjes!). De meeste betreffen kleine lastigheden van geest en lichaam. Bijvoorbeeld hoe het verval dient te worden gemanaged. Dat zijn maar particuliere lastigheden. Rampspoed her en der passeert ook, zaken waar je weinig tot geen invloed op hebt. Tegenwoordig gaat het meer en meer ook om gevallen van ernstige ziekte en dood in de nabije omgeving, soms nogal aangrijpend.... Goeddeels een generatiekwestie, maar niet altijd.

                                                    Voor Jan

In het centrum van Lucca zie ik heel wat mensen bij wie ik me afvraag hoe die zich op gang trekken bij weer een nieuwe dag. Waar zit de zin, hun dagelijkse drive? Zo zit er de meeste dagen een manspersoon van een jaar of 40 in onze zeker in het weekend zeer drukke Via Fillungo. Op zijn knieën! De hele dag! Hij heeft zijn tamelijk heldere blik gericht op het in zijn richting lopende publiek. Met in zijn handen een bordje met de tekst: 'Un po' di aiuto' (= een beetje hulp). En met voor zich een bakje waar de aflaat in kan worden gestort. Vijf jaar geleden zat hij er ook al. Je vraagt je af: is deze bedelwijze zo lonend, of is hij in al die jaren niks verder gekomen? Ik zou het hem kunnen vragen, maar zo'n held ben ik ook weer niet. Nog intrigerender is de persoon die van 's morgens vroeg tot 's avonds een uur of acht op een randje zit tegenover een apotheek, hier om de hoek. Capuchon diep over zijn hoofd getrokken, en dat hoofd dan weer tussen zijn opgetrokken knieën. Met voor zich alleen een plastic koffiebekertje als centenbakje. En naast zich twee tassen met vage vulling. Ook de hele dag dus. Bizar.

Minder bizar, wel confronterend is de donkere jongen bij de deur van de bakker, waar ik mij elke ochtend bevoorraad. Hij heeft een pet. Die hij mij uitnodigend onder de neus reikt, een ochtendwens murmelend. Soms mik ik een muntstuk in die pet. Fijn, de wereld weer een beetje vooruit geholpen. Of niet, wellicht wordt de arme jongen 'aangestuurd' door Nigeriaanse criminelen die hier in Toscane een naam hebben hoog te houden als uitzendorganisatie van (ook) prostituees en drugshandelaartjes. Die pet associeer ik niet meteen met perspectief. Ik heb vanochtend even met de man gesproken, ten koste van een euro. Hij is dakloos, en hij komt uit  ... Nigeria. 

        Je wordt juist oud als je stopt met fietsen

Weer lekker fietsen 

(en dagelijks wandelen)

                                                     Monte Balbano

Intussen kost het mij weinig moeite om hier de dagen door te komen. Integendeel, eerder kom ik tijd tekort. Het is al weer gauw bedtijd. Lezen, wandelen met de hond, op café, op bezoek, uit eten, al een heel aantal keren met de vrienden hier (maar meestal zelf koken, natuurlijk)... allemaal fijn om te doen. En na zes weken gedwongen stilstand komt het fietsen zoetjes an ook weer op de rails. Meestal in goed (wisselend) gezelschap. Op Stuart en Vlaming Jan na Italiaans van snit, want de buitenlanders zijn er vanwege Covid (nog niet). Dus: Paladino, Cristina, Cristiana, Bruno, Ilaria, Rodolfo, Stefano....

Naast Luca D 'Attoma, top-enoloog 

De afstanden waren tot nu toe bescheiden, max. 60, daaromtrent, nog niet te veel omhoog. Basis bouwen, hè! De meeste hoogtemeters (664) maakte ik in de Matraia-heuvels, benoorden Lucca, in gezelschap van Bruno, Ilaria, Stuart en Vittorio.

                          Fotomoment Matraia (fotograaf op de voorgrond)

Na de stevige regens van de eerste dagen van deze week treedt een nieuwe fase in: grotere afstanden, meer klimwerk. Genoten van mijn ritjes heb ik alleszins. Tijdens mijn laatste ritje zondag jl. met Paladino en Jan, beiden bepaald geen koekenbakker (dus stukje sterker dan deze oudere jongere) ging het voor het eerst weer echt lekker, we reden op het stuk terug naar Lucca behoorlijk hard. Toch werden we voorbij geknald door een groepje van 5 dat aanzienlijk vlotter vorderde. Op kop Mario Cipollini, il Re Leone (die wel zijn vrouw heeft geslagen), wie kent hem niet? In zijn wiel Alexandr Bhazenov, wie kent hem niet? Oh, niet? Hij werd anders wel Russisch kampioen in 2003, en in het zelfde jaar behaalde hij een mooie zesde plek bij de Wereldkampioenschappen voor Beloften in Hamilton (Johan van Summeren zilver, Thomas Dekker brons). Bhazenov, 40 jaar oud nu, reed als prof voor enkele Italiaanse ploegen, en woont nog altijd in Toscane.

                                  Dit is 'em dan, d'n Bhazenov

De Monte Serra (hier ex Sant'Andrea di Compito) moet nog heel even wachten....

Lievelingsrenner 

Op mijn 18e verjaardag (13 juli 1967) stierf de Brit Tommy Simpson tijdens een touretappe op de flanken van de Mont Ventoux. Eigenlijk was hij al bijna boven. De étappe werd overigens gewonnen door Jan Janssen.

Ik ben een keer of 12 de plek des onheils gepasseerd, op de fiets uiteraard. Nabij is bovenstaand herdenkingsmonument opgericht, waar elke min of meer romantisch ingestelde fietser op zijn minst even een groet brengt. De plek leent zich ook prima om lekke binnenbanden en bidons achter te laten.

Het had gekund, maar Simpson is niet mijn lievelingsrenner geworden. Want die had ik al. Al sinds 1957, tien jaar eerder dus. Het ging om Pietje Damen, van bij ons in de regio. Dat bleef zo t/m voorjaar 1958 toen hij de Vredeskoers won (bekend als de Tour de France van achter het IJzeren Gordijn). Maar Pietje wisselde ik nog datzelfde jaar met gemak om voor Charly Gaul. Hoe dat zo kwam leest u hier . 

Charly rijdt naar de overwinning op de Mont Ventoux Tour de France 1958

In het eerste nummer van 2022 (nr. 75) van wielertijdschrift De Muur (ik ben vanaf nr. 1 geabonneerd, en dat blijft zo tot de dood) van dit jaar beschrijft Frank Heinen in een leuk verhaal een voorlopige taxonomie van de 'lievelingsrennerhebber' voor. Hij onderscheidt maar liefst 17 categorieën. Met mijn keuze voor Charly Gaul als lievelingsrenner val ik onder de categorie 'gevorderde chauvinist', een positie die ik deel met Henk Spaan, en nog wel om de zelfde reden. Namelijk omdat Charly in 1958 de Tour de France won in een gemengd Nederlands-Luxemburgse ploeg, een halve Nederlandse Tourzege dus.  Piet Damen was een van zijn Nederlandse ploeggenoten. Dus mede hulde ook aan mijn ex-lievelingsrenner. 

Wandelen

In het namiddaglicht de Muren op (r. Bar Martini)

Aan de fietsritten heb ik nog een aantal dagelijkse wandelingen toe te voegen. Het hebben van een (jacht)hond noopt daartoe, geen ontkomen aan. De eerste van de dag is voor mij, een klein uurtje. Mary-Anne ligt dan nog in bed te knorren. De tweede van de dag, meteen de langste (6 à 9 kms), doen we als ik niet fiets samen. Kan een tochtje door de buitenwijken zijn (hondje Lucca heeft wel iets van een ontdekkingsreiziger), maar vaker een ronde onderlangs de Muren, of naar het park bij de rivier, alwaar Lucca ook graag te water gaat. Wel oppassen voor de stroming daar, er is al eens een hond 5 km verderop teruggevonden. Bovendien zijn zwijnen (zeker) en wolven (mogelijk, zie volgend blog) niet ver. 

                             

2e wandeling van de dag (de langste) met Lucca en Mary-Anne, voorbeeld

Tegen einde middag is er een leuk hondentreffen op de spalti, tussen de  3 en 7 hondjes krijgen dan alle tijd van d'rlui baasjes om met elkaar te dollen. Ook voor circa een uur. Lucca gaat er graag heen, doorgaans alleen met M-A. We zien elkaar dan weer bij Bar Martini. 

Lucca hier met Kyra en Mina

De laatste ronde doen we samen, en gaat door hartje stad. Lucca mag dan de route bepalen. Uitgezonderd het weekend (vr/za)ligt hartje er heerlijk rustig bij. Rond 22.15 u zijn we terug thuis, nog ff lezen en dan plat. 

Om maar te zeggen: hondje Lucca bepaalt voor een groot deel onze dagindeling.

Puccini en zijn Fietsie

Componerende coureur 

Een van de grote zonen van Lucca  is de componist Giacomo Puccini, vooral beroemd om zijn opera's. In lijn met zijn kennelijk rusteloze karakter hield Puccini van snelheid. In 1901 schafte hij zich voor 3.800 Lire een automobiel aan, een De Dion Bouton , een Frans product; hij 'passeerde' daarmee het Italiaanse FIAT (Fabbrica Italiana Automobili Torino). Hij zou daarna nog een stuk of 13 automobielen aanschaffen (waaronder toch enkele FIAT's). Verder hield de componist met gevoel voor snelheid ook van motoren en motorboten. 

Maar  al rond 1893 viel hij voor de fiets. Zijn eerste was een Humbert. Vrienden hadden hem aangeraden om te gaan fietsen, als geschikt strijdmiddel tegen zijn overgewicht (> 100) met bijbehorende buik (ik voel mij enigszins verwant nu, al weeg ik er 'maar' 80...). Met zijn fietsie reed hij heen en weer tussen zijn huis in Torre del Lago, het meer van Massaciuccoli en Lucca, een parkoers dat ik ook regelmatig min of meer volg, zij het doorgaans zonder de lange stukken onverhard. Maar dat gefiets als tijdverdrijf was hem niet genoeg, Puccini ging - uiteraard - voor meer snelheid. En dus raakte hij in de ban van de wielersport, die in zijn periode sterk in opkomst was (de eerste Giro d' Italia was in 1909). Hij heeft hier in de wijde omstreken van Lucca talloze wedstrijden betwist. Over eventueel behaalde resultaten, ook wat betreft bereikte gewichtsafname is mij helaas niets bekend.

Ter herinnering aan Puccini's daden op de fiets en ter stimulering van het gezonde toerisme legt de 'Ciclopedonale Puccini'  een aantrekkelijke wandel- en fietsverbinding tussen de plaatsen waar Puccini destijds vertoefde. Voor een groot deel loopt de route langs rivier de Serchio, ruim 60% is 'sterrata' (onverhard) en mede daardoor zeer verkeersluw. Begin april is de Ciclopedonale speelveld voor een grote toertocht.

Toch nog een buikje, lijkt het....

__________________

           Lucca hoopt dat we binnenkort naar ons oude appartement kunnen verhuizen 

                               (maar het zal nog wel even duren....)

____________

Volgende keer: verhuisplannen, wolven, kippen, (agrarische) maffia, Marco Pantani.... e.a.

Het inclusiefste bankje van Lucca (Corso Garibaldi)